Joyy schreef:even minder filosofisch en to the point, in de basis:
je wil tieten en je wilt van je mannelijkheid af, daar komt het grofweg op neer
ik ben nu mijn eigen posting onderuit aan het halen maar de hele filosofische benadering, manieren van omgaan, bezinning, nuances, etc, die lossen dat probleem op geen enkele manier op
how about that
Waar en niet waar.
Voor mijn gevoel komt het allemaal maar op 2 dingen neer:
1) voelen-voelen-voelen. Doel: weten wat bij je past (en wat niet)
En daarna:
2) de stap wel-of-niet durven te nemen...
Chan schreef:En waarom nu dan nog een srs terwijl ik nu al veel gelukkiger ben dan ik was ? Gewoon om sexuele/relationele redenen .... niet zo moeilijk toch ?
daar ben ik het wel mee eens, maar je doet het toch ook om je binnen- en buitenkant voor jezelf in overeenstemming met elkaar te brengen.
zonder die srs zou ik me (ook op sexgebied) nooit helemaal vrouw kunnen voelen.
mja, dat is ook allemaal persoonlijk. iedereen beleeft dat weer anders. tg's en non-ops kunnen dat dus wel.
Wat ervoor gezorgd heeft dat ik hulp zocht?
Ik was nogal vastgelopen, en dat had veel te maken met man-zijn.
Ik haatte mijn lijf, de oprukkende lichaamsbeharing, baardschaduw, ruwe huid, hoekige vormen, kaalhoofdigheid.
Ik onthaarde al jaren wat ik maar kon, maar schaamde me er kapot voor, net als voor mijn veel te verzorgde nagels en vrouwelijke accessoires die ik altijd nodig had. Het werd ook niet erg begrepen.
Ik haatte mijn mannelijke seksualiteit, ik haatte het om mezelf te voelen, kon niet van mezelf genieten, dus sex was ook niet fijn.
Een tijd lang heb ik toen gedacht dat ik alles nodig had wat maar mogelijk was, inclusief een SRS. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat ik geen man ben, heb mijn naam veranderd, leef niet meer als man, dus als trans(-gender-)vrouw in een wereld die maar twee soorten kent. Als trans herkend worden is een feest vergeleken bij als man benaderd worden. Een transitie is best zwaar soms, je wordt er ook sterk van. En over acceptatie heb ik niet te klagen, blijkbaar zet ik doorgaans een kloppend plaatje neer, zo voelt het ook.
Ik gebruik hormonen, niet omdat ik zo nodig borsten moet hebben, maar omdat het zo bij mijn gevoel past. Sinds die middeltjes hun werk doen, is mijn SRS-behoefte vooralsnog verdwenen.
maak daar maar van 'een transitie is mentaal best heel zwaar'. maar dat lees je hier nooit van transen. hier lees je in het algemeen alleen maar jubel- en hoeraverhalen.
Sticky schreef:Als trans herkend worden is een feest vergeleken bij als man benaderd worden
zeg dat maar niet tegen de meeste hier. die willen beslist niet als trans herkend worden en doen daar zelfs heel paranoide over. die zijn dus eigenlijk nog steeds 'op de vlucht'.
Sticky schreef:Ik gebruik hormonen, niet omdat ik zo nodig borsten moet hebben, maar omdat het zo bij mijn gevoel past. Sinds die middeltjes hun werk doen, is mijn SRS-behoefte vooralsnog verdwenen.
Ik vraag me weleens af, of ik de enige hier ben voor wie het zo werkt.
Dankzij hormonen kan ik mijn lijf accepteren en ervan genieten.
Veel vaker lees ik, dat de behoefte aan een SRS juist toeneemt door hormoongebruik.
kiki schreef:die willen beslist niet als trans herkend worden en doen daar zelfs heel paranoide over. die zijn dus eigenlijk nog steeds 'op de vlucht'.
Het is ook maar net van welke kerk je bent he.
Ik geloof nogal in de preek dat je geen vrouw kunt worden. Je kunt trans worden, dat is een legitieme stap om te zetten.
Anderen zullen misschien vinden dat ik juist op de vlucht ben, dat ik mijn ts-zijn niet wil accepteren, dat ik bang ben voor een SRS (en dat laatste ben ik ook, maar dat terzijde).
Die vinden tg meestal een tussenstation en dus niet erg legitiem. Dat merk je als tg's weer eens voor mannen worden aangezien.
verschillende verhalen verschillende visies maar allemaal zon beetje dezelfde reden
het ongemak in eigen lichaam, genderdysforie
ik benader het graag filosofisch en mijn negativitet betrof niet mezelf maar een fictief typje, met enig spot
je kunt enorm veel redenen verzinnen om de stap niet te zetten, je kunt er ook een hoop bedenken om het wel te doen (redenen om het niet te doen voeren vaak de boventoon heb ik de indruk)
er komt volgens mij voor iedereen een punt dat je zegt, barst maar, niks te verliezen, de dood of de gladiolen, en je gaat ervoor
er is er ook maar 1 die die keuze kan maken
dat onder ogen zien is denk ik het voorportaal voor de werkelijke stap, en verdomde moeilijk
het lijkt me ook verdomd moeilijk als je door niemand geaccepteerd wordt
het is niet zo wart wit dat je volledig gelukkig kan worden zonder dat je met anderen te maken hebt, je hebt nu eenmaal mensen nodig op wie je kan steunen en bouwen
Mijn levensmotto : Be who you are, and do it with pride; Because those who mind do not matter, and those who matter do not mind.
Gewoon lekker jezelf zijn, en lak hebben aan de negatieve reacties die mensen je geven. Er zullen altijd kloothommels zijn die je zullen testen en uitdagen voor hun eigen plezier.. daar moet je gewoon boven staan. Ik maak me veel liever druk om de mensen die me wel accepteren zoals ik ben ( en dat is gelukkig de meerderheid ).
Ziet er verdomd goed uit, ondanks de crappy-webcam (tm) kwaliteit.