Kids!!!???

[Kathleen]

Hi Girls,

Lisa, nu je het onderwerp over het vertellen van onze T-gevoelens aan zoon of dochter lief hebt aangestipt voel ik me genoodzaakt mijn duit in het zakje te doen. Allereerst wil ik nog even kwijt dat je een kanjer van een dochter hebt (No hard feelings en zo moet het ook!). Gefeliciteerd met je coming out naar je dochter toe.
Mijn zoon van tien is nog niet op de hoogte van mijn wel zeer speciale hobby. Althans dat dacht ik!!! Deze week zitten we rustig te eten en hij vertelt dat ze op school een gesprek hadden over wanneer kinderen het niet eens zijn met hun ouders. Hij vertelde daarbij dat hij had willen vertellen aan de juf dat, en ik citeer hem nu letterlijk, dat hij zijn vader maar een 'mietje' vond. Gelukkig heeft hij dat niet gedaan, maar hieruit blijkt wel degelijk dat mijn zoontje iets in de gaten heeft. Ahoewel ik denk dat hij me nog niet als vrouw heeft gezien.
Nu sta ik voor een dilemma!!! Hij heeft een foute voorstelling over het hele T-wereldje en het wordt tijd dat hij juist door me geinformeerd wordt. Maar hij is nog zo jong en bovendien een heel emotioneel type. Wat doe je in zo'n geval, zeg ik niets, dan zal het beeld dat hij van me krijgt waarschijnlijk de verkeerde richting uit gaan en zal hij misschien ooit van me walgen. Vertel ik alles, dan zadel ik een kind van tien op met een voor hem verschrikkelijk geheim. Stel je voor dat zoiets uitlekt, het zou een hel voor hem worden (pesterijen op school, enz...).

Nu is mijn vraag naar jullie toe, wie heeft het zijn kinderen al verteld en hoe reageerden die daarop? Natuurlijk ben ik in het bijzonder geinteresseerd in de reacties van T's met nog jonge kinderen, maar andere reacties zijn ook welkom. Misschien dat andere T's zich daaraan kunnen optrekken en ook het een en ander daaruit kunnen leren.
Voor het overige zit ik goed in mijn vel tegenwoordig en ik geniet volop van mijn vrouwelijke zijde. Mi sento felice.

Groetjes vanuit Belgie, ciao...

[Lisa met een S]

Kathleen,

Van jouw post is het niet duidelijk wat jouw zoon weet of niet, en waarom hij jouw een 'mietje' vindt. Dus wat hij wel of niet van jou of van de T-wereld weet zou niet eens aan de orde kunnen zijn. Het is dus eerst wel nodig dat je uitzoekt wat hij wel of niet weet. Mijn persoonlijke mening is, als hij inderdaad 'teveel' weet, dan kan je beter hem vertellen, dan kan je in ieder geval misvattingen over het T-zijn rechtzetten. Maar je hoeft niet alles in een keer te vertellen. Belangrijk is, hij heeft een geheim van jou ontdekt, dus je moet zijn vertrouwen zien te herwinnen. Dan kan je hem alleen het hoognodige vertellen, en hem laten weten dat hij altijd met zijn vragen daarover bij jou terecht kan.

Sterkte daarmee,

Lisa

[transcommunity-girl2]

gone

[Kathleen]

Hi Kendra en Lisa,

Bedankt voor jullie lieve reacties
De kogel is door de kerk, ik heb het mijn zoontje uitgelegd op een manier die hij begrijpt. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door zijn lieve reactie. Hij vond het wel erg voor me en ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik het T-zijn niet echt als erg ervaar maar dat ik me juist prima voel in die rol. Hij is nu heel erg trots want hij kan nu delen in het geheimpje dat papa en mama hebben. T' is nu te hopen dat het een geheim blijft. Al bij al een meevaller.

Een gelukkige Kathleen

[adriana]

Hi Kathleen,

ik heb wat makkelijker praten want ik heb al grote kinderen maar dit is niet altijd een voordeel omdat ze je langer als vader/man hebben meegemaakt dan b.v. kleine kinderen, uiteindelijk hangt het toch af denk ik o.a. van de hechtheid van het gezin en de liefde/respect wat de kinderen voor je hebben.
Hierbij een stukje huiswerk dit is een vrije vertaling van: telling the children: a transseksual's commentary - maar ik denk dat voor travestie in grote lijnen hetzelfde geld:

quote:
Het is mijn mening dat het vertellen over je "T" zijn aan je kinderen net zo belangrijk is als aan je partner. Als men de hoop heeft om het gezin als een geheel te behouden, hetzij als transseksueel of travestiet, dan moet het gezin ook als een "unit" behandeld worden om met het "T" zijn (condition) over weg te kunnen. Je gender gerichtheid is een feit. Het verbergen hiervan van de kinderen steld alleen maar de trauma uit hoe je het eventueel naar buiten gaat brengen. Vroeg of later komen ze er achter.

Hoe voel je jezelf. Ben je comfortabel met je gender identiteit. Indien niet, praat met een gender specialist zodat je je comfortabeler zal voelen.
Om de minste schade aan je kinderen toe te brengen, moet je hun benaderen van uit een positie van zelfvertrouwen. Als je van je zelf houd, zullen zij van jou houden. Als je hun van je "T"zijn in tranen en met schaamte verteld, zal je ze de stuipen op het lijf jagen. Onthoud goed, jij ben de ouder figuur die ze respecteren. Als je beschaamd ben over jezelf, zullen zij zich schamen over jou. Als je gelooft dat het "T"zijn een conditie is welke schuld gevoelens geeft, zal je deze signalen op hun over brengen. Als je weet dat het "T"zijn normaal is voor sommige mensen, en dat je een van die (vele) mensen bent, zal je aan hun (kinderen) kunnen overbrengen, het accepteren van iets wat abnormaal lijkt.

groetjes, Adriana

[Lisa met een S]

Kathleen,

Ben heel blij dat het zo uitpakt. Achteraf gezien, logisch, toch, want hij heeft zijn normen en waarden van jullie.

Lisa

[transcommunity-girl2]

gone

[Joy]

hi kathleen

ik denk dat ik hem zou vragen waar hij die gedachte vandaan haalt, zodat hij zijn motivatie kan geven en/of, na gaat denken over zijn uitspraak
daar kun je dan op inspelen,en als jij denkt dat hij iets vermoed, het in dat gesprek gewoon vertellen, met de duidelijkheid dat als hij vragen heeft die gerust aan je mag stellen

slechts mijn visie:)

shalomm

[Kathleen]

Hi girls,

Thanks for the support!!!
Nog maar eens vertellen hoe blij ik was met zijn warme reactie. Zo zie je maar weer, de meeste kinderen zijn veel minder bevooroordeeld dan het gros van de volwassenen. We kunnen vaak nog heel veel van hen leren! :

Ciao!

[simone_v]

Indien het wel betrekking heeft op onze hobby, wij hebben onze kinderen wel alles gewoon verteld (ze zijn wel wat jonger 8 en 6 jaar) en daarnaast aangegeven dat er mensen zijn die het heel gewoon vinden maar dat er anderen kunnen zijn die er niets van snappen en daardoor kunnen gaan plagen net zoals ze kunnen plagen als iemand rood haar heeft of bv een beugel, bril enz 8)
Onze meiden vinden het inmiddels heel gewoon en vinden het zelfs prachtig als ze kunnen mailen met bv Lisa enz.

Hoe oud waren jouw kinderen toen je ze dit vertelde, en hoe heb je het naar voren gebracht? Ik heb een dochter van bijna vier jaar, en een vrouw die het liefst negeert wat ik ben. Zij wil ook niet dat onze dochter ook maar iets van mijn specialiteit zou kunnen opmerken.

Als ik 's avonds laat in een rok loop, en mijn dochtertje heeft mijn aandacht even nodig omdat ze wakker is geworden, geeft dat al problemen voor mijn vrouw. Erover praten wil ze niet, dus in overleg met haar een oplossing bedenken lukt niet. Daarom hoor ik graag hoe anderen dit hebben opgelost.

[transcommunity-girl2]

gone

[Lisa met een S]

Ik heb een dochter van bijna vier jaar, en een vrouw die het liefst negeert wat ik ben. Zij wil ook niet dat onze dochter ook maar iets van mijn specialiteit zou kunnen opmerken.

Als ik 's avonds laat in een rok loop, en mijn dochtertje heeft mijn aandacht even nodig omdat ze wakker is geworden, geeft dat al problemen voor mijn vrouw. Erover praten wil ze niet, dus in overleg met haar een oplossing bedenken lukt niet. Daarom hoor ik graag hoe anderen dit hebben opgelost.

Zonder met jouw vrouw hierover het eens te worden, denk ik niet dat het een goed idee is om jouw kind hiermee te confronteren. Ten eerste zal het zorgen voor extra spanning in jouw relatie en ten tweede, maar meer belangrijker, zorgt het voor een belasting op jouw dochter, want ze heeft een eenduidig en consequent antwoord op haar vragen nodig. Als je vrouw niet meewerkt, dan lukt het niet.

Lisa

[Isabelle Raulin dAymeries]

Simone,

Ik ben het met Lisa eens: probeer er samen uit te komen. Ik heb al zoveel verkeerd aangepakt op dit gebied, en ik denk dat het nu niet meer te redden is: scheiding, met drie kindertjes tussen 6 en 10.

Maar hoop doet leven, en waar een wil is, is een weg.

Gek dat die zinnetjes plots iets betekenen,

Isabelle.

[Kathleen]

Hi Simone,

Ook ik ben van het standpunt dat je partner eerst je T-zijn een plaatsje moet geven binnen jullie relatie. Pas dan kan je beginnen na te denken over het eventueel vertellen aan je dochtertje. Bovendien vind ik haar nog wat te jong. Bij Kendra zijn de kinderen gewoon meegegroeid met 'Kendra'. Een enorm voordeel.

Verder hangt het er ook nog van af welk type je kind is. Bij ons thuis weet de oudste zoon (11) ervan, de jongste (6) nog niet. Ik weet zeker wanneer ik het aan de kleinste zou vertellen, meteen heel het dorp op de hoogte wordt gebracht. Hij staat nu eenmaal graag in de belangstelling. Dus wacht ik nog maar even totdat hij tot de jaren van verstand is gekomen. Is bij mij nooit gebeurd (grapje).

Ook is er het gevaar dat wanneer je dochter je wel zou accepteren en je partner niet er een soort jaloeziegevoelens de kop op zullen steken. Iets wat de zaken alleen maar onnodig zou compliceren.

Ik ben het dus eens met Lisa en Isabelle. Stel eerst orde op zaken bij je eigen partner. Misschien wordt ze mettertijd wel wat toleranter. Succes.

Groetjes,