Transgenderatie

[Frederique_]

Maar als ik jouw stelling goed begrijpt, mogen de medische specialisten wel uitgebreide medische onderzoeken en testen uitvoeren om te bekijken of in hoeverre het ingreep verantwoord is, en mogen zelfs beslissen of het wel of niet te doen is, ze mogen wel kijken of er andere psychologische factoren zijn die van invloed zijn op de geestesgesteldheid van de patient, maar bij het ontbreken van andere invloeden mogen geen onderzoek doen naar de wens zelf van de patient om de ingreep uit te laten voeren en op basis daarvan een beslissing nemen.

Met nog 3 stappen ertussen (na het constateren dat er geen andere psychologische invloeden zijn) klopt het wat je schrijft: in mijn beleving:
- mag men de patient adviseren eerst verder geestelijke hulp te zoeken (en die evt. zelf aan te bieden), waarbij men liefst helder aangeeft waarom ze dat voor die specifieke patient nodig achten
- als de patient dat niet wil dan hoeft 't niet: het is de patient die bepaalt welke behandeling/operatie wel/niet uitgevoerd wordt
- als de patient daartegen geen bezwaar heeft mag men verdere onderzoeken doen, maar dan wel op vrijwillige basis en zonder dat dit van invloed is op de vraag of er wel/niet behandeld wordt - het blijft de patient die dit beslist.

Zo zou het wat mij betreft idealiter in elkaar moeten zitten.

In antwoord op je eerdere bericht staat 't mij bij dat de accademische ziekenhuizen in Nederland geen "niet door ziektekostenverzekeraars vergoede operaties" uitvoeren (volgens mij doen alleen prive-klinieken dit).

Groetjes,

Frederique

[Lisa met een S]

Maar waarom dit beperken tot SRS en HRT? Stel dat ik Prozac wil, en wij zijn op deze punt belandt, en de huisarts vindt dat er meer psychologische onderzoek noodzakelijk is voordat hij een recept daarvoor uitschrijft? Mag ik dan weigeren maar wel eisen dat hij mij dat recept geeft? En waarom beperken tot psychologische onderzoeken? Stel dat mijn hart een beetje zwak is. Een nieuwe hart zou mij wel helpen. Maar misschien zou een voorzichtige programma van regelmatig bewegen en ophouden met roken ook baten. Kan ik dat weigeren en toch eisen dat men mij een nieuwe hart geeft?

Lisa

[Frederique_]

Hoi Lisa,

Natuurlijk mag (nee, moet) een arts alle alternatieven voorleggen. En natuurlijk mag (nee, moet) je als patient al die alternatieven afwegen zodat je kunt kiezen wat voor jou het beste is.

Ik kan inhoudelijk moeilijk beoordelen wat je me voorlegt - ik heb het zelf niet meegemaakt en ken ook de situatie en omstandigheden van mensen die om prozak vragen niet. Ik kan me niet voorstellen dat als een dokter zegt dat niet roken + regelmatig bewegen een oplossing is dat ik dat niet minimaal zou proberen - 't lijkt me toch alleszins beter dan een operatie. Aan de andere kant is er ook de kant van "stel dat ik dat al uitgebreid geprobeerd zou hebben - zou ik dan niet het recht moeten krijgen om dat andere alternatief erdoor te drukken" - en eigenlijk neig ik dan naar "ja".

Het probleem in onze westerse wereld is dat we "de witte jas" zoveel macht toekennen dat we hem de afweging laten tussen wat goed voor ons is en de risico's en de lasten die dat voor ons meebrengt. En dat is m.i. niet goed: die arts kan heel goed bepalen wat de risico's zijn, kan heel goed bepalen wat er medisch (niet) kan, maar wat zo'n arts onmogelijk kan is inschatten wat het effect van een maatregel op jouw leven heeft. Voor dat deel zit jij in de spreekkamer en ik vind dat die kant belangrijker weegt dan wat een arts vanuit zijn theorie afweegt: 't is jouw leven waar het over gaat, niet die van de arts.

En eigenlijk heeft Maruscha's website mij er alleen maar van overtuigd dat het zinvol is om het beslisrecht over vraagstukken waar de wetenschap geen antwoord op heeft bij de patient (en niet bij de wetenschap) te leggen. Want alle goede bedoelingen ten spijt onthoudt je bij te veel voorzichtigheid de patient een goede kwaliteit van zorg (zoals ook uit het artikel in Panorama blijkt).

Groetjes,

Frederique

[Tara]

Mijn reactie komt nog wel, maar op dit moment ben ik even doodmoe.
Nadenken is dan echt een probleem.
Het zal wel het begin van mijn winterdip zijn en dan wil ik eigenlijk alleen maar slapen en wachten tot de lente begint.
Misschien moet ik zo'n lamp tegen winterdepressies kopen.
Morgen is mijn teamleider (de grote boze wolf) afwezig, dus hopelijk krijg ik dan de gelegenheid om wat op "papier" te zetten en volgt dan mijn bericht daarna.

Tot dan en hierbij de groetjes van Tara.

[Lisa met een S]

Omdat ik nu eenmaal als vrouw werk, en dat maakt me tot TG. Overigens doe ik wel meer dingen als vrouw (boodschappen, sociaal) maar het feit dat ik ook als man dingen doe is niet zo speciaal, tenslotte ben ik een man. Eventuele problemen omtrent mijn anderszijn kom ik dus vooral tegen als ik mezelf als vrouw presenteer.

Maruscha,
Om een heel klein beetje weer on-topic te gaan (eigenlijk is het niet echt, maar meer dan waar de draad nu over gaat), wat ik mij afvroeg is -- als ik mij niet vergis, heb jij een leidinggevende functie. Heb je vroeger, geloof ik, ook als man (of als androgyne man) gehad?

Er is veel geschreven over vrouwen in leidinggevende functies. Toen er niet zoveel vrouwen waren in leidinggevende functies, spiegelde veel vrouwen zich vaak aan mannelijke collega's in hun manier van omgaan met hun mensen, wat tot een zeer negatieve oordeel leidde over hun als manager (onterecht of niet, laat ik in het midden). Maar sindsdat er veel meer vrouwen zijn, ontwikkelt zich een beeld van hoe vrouwen dat doen, en het blijkt dat vrouwen doorgaans het anders doen dan de doorsnee mannelijke manager (dit is niet alleen mijn ervaring, maar blijkt ook uit de literatuur).

Dus zijn mijn vragen aan jou: ben je een andere soort manager sindsdat je als vrouw bent gaan werken? Zoja, kan je de verschillen beschrijven; zonee, denk je dat men jouw stijl van leidinggeven zou bestempelen als mannelijk, of denk je dat je, toen je als man werkte, een vrouwelijke management stijl had?

Ook vraag ik mij af of je nu iets merkt van een glazen plafond of andere hindernissen aan het vrouw-zijn op kantoor, dat je toen niet had? Ik neem aan dat men je volledig als vrouw accepteert, maar zijn er mensen die problemen hebben met een vrouw als leidinggevende bij jou, en hoe uit dat?

En natuurlijk, wil ik Frederique ook niet helemaal buitensluiten, dus ook voor haar de vraag, of ze, nu dat ze nadrukkelijk richting vrouw beweegt, anders is gaan leidinggeven, enz.

Oh, en, naar mijn mening, heeft iedere mens recht op respect, het hoeft niet bij voorbaat te worden verdiend. Maar het kan wel worden verspeeld.

Lisa

[Frederique_]

En natuurlijk, wil ik Frederique ook niet helemaal buitensluiten, dus ook voor haar de vraag, of ze, nu dat ze nadrukkelijk richting vrouw beweegt, anders is gaan leidinggeven, enz.

Het is voor mij heel lastig om het veranderen op T*-gebied hard en objectief te koppelen aan het veranderen van mijn managementvaardigheden, ofschoon ik wel die link zie.

Een paar jaar geleden (nog voor ik erkende dat ik TG was) ben ik begonnen met allerlei sociale vaardigheidstrainingen. Sinds ik die volg ben ik rustiger geworden en krijg ik meer aandacht voor de mens-kant in mijn werk (ook als "uitvoerder" en nog voor ik mijn T*-gevoel onderkende had ik dat al). Toen ik leiding ging geven kwam binnen een paar maanden die bewuste cursus begin 2004 (zie profiel) boven, sindsdien merk ik dat die aandacht voor de "mens-kant" sterk gegroeid is.

Omdat ik sinds begin 2004 nog steeds gecoached wordt is het ook hier lastig om aan te geven welk deel van mijn veranderingen nu uit mijn coachingsgesprekken komt en welk deel "uit mijzelf". Ik denk dat ik dankzij de coachingsgesprekken dichter bij mijzelf blijf en dat het daardoor misschien wel beide is. Ik merk dat ik, ook als het mes op tafel moet, steeds rustiger blijf en hoewel ik nog steeds niet altijd toegefelijk ben wel vriendelijk blijf. Ik merk dat de toegefelijkheid (zeker op momenten dat ik van te voren wel kan inschatten dat het een windmolengevecht of een strijd-op-leven-en-dood wordt) ook toeneemt nu ik verder in mijn proces kom. En ook dat is winst: de "vechter" (het mannelijke haantje) in mij neemt duidelijk af nu de "zachte kant" (het vrouwelijke zorgzame moedertje) er mag zijn. En voordat iemand vraagt of dat niet doorschiet: ook mijn leidinggevende ziet die toegefelijk(er)heid als winst, het scheelt hem jaarlijks meerdere nutteloze escallaties.

Groetjes,

Frederique

[Frederique_]

Nog een aanvulling op de hele thread: ik realiseerde me net dat er nog een ander punt is dat mij weerhoudt van het willen nadenken over definities. Want bij het maken van definities ben je sterk bezig vanuit je hoofd: je wilt iets bedenken waardoor je mensen kunt rangschikken. Objectief, onafhankelijk, messcherp kunnen vaststellen wat iemand is. Met duidelijke traptreden: zolang je nog A doet/hebt/wilt/voelt ben je TV, maar zodra je B doet/hebt/wilt/voelt ben je toch duidelijk TG. Idem voor TG t.o.v. TS.

Ik vind het hele T*-gebeuren vooral een gevoelszaak. En daarom vind ik die "brede" vakjes ook zo prettig: hoef ik m'n hoofd niet continue te gebruiken om na te denken waarom ik nu wel-of-niet in een bepaald vakje hoor. Nu ik in een vakje zit waar ik me prettig bij voel hoef ik ook niet bij iedere verandering in mijn gevoel te kijken of ik al van vakje gewisseld ben. TG is voor mij ook een geleidelijk, traploos, proces van ergens-in-de-buurt-van-man, naar ergens-in-de-buurt-van-vrouw. TG is een term die ervoor zorgt dat ik met mijn proces om dat soort dingen aan te voelen bezig kan, zonder dat mijn hoofd mij uit dat proces houdt met aandacht voor zaken die ik niet belangrijk vind.

Groetjes,

Frederique

[Lisa met een S]

Frederique,

Naar mijn bescheiden mening, is een manager die geen oog heeft voor de menselijke kant tov zijn of haar "mensen", die niet weet een confrontatie met zijn ondergeschikten te vermijden, en daarentegen ook niet in staat is om een vuist te maken (zonder ruzie te krijgen) voor de belangen van zijn of haar afdeling of mensen, een zwakke manager, en heeft dat niets met mannelijk of vrouwelijk te maken. Want jij spreekt hier terecht van managementvaardigheden, terwijl ik heb gevraagd naar managementstijl.

Maar zoals je inderdaad in je eerste zin hebt geschreven, heb je helaas (nog) geen inzicht hierin. Waarschijnlijk omdat jouw veranderingen op T*-gebied samenlopen met jouw management training. Misschien, als je er toch ooit geinteresseerd ben om zich hierin te verdiepen, zou je jezelf kunnen vergelijken met een goede mannelijke en een goede vrouwelijke manager, en kijken waar de verschillen en overeenkomsten liggen, in zover als dat nuttig is.

Groetjes,
Lisa

[Maruscha]

Lisa, leuke vraag maar erg lastig. Misschien moet ik het anders aanpakken, ik zal je vertellen 'hoe' ik ben, mag je zelf bepalen of dat mannelijk of vrouwelijk is.

Allereerst moet je wel weten dat ik geen manager persee ben: als architecte ben ik meer een technical lead. Dat wil zeggen dat ik de grote lijnen bepaal, en dan diverse mensen aanstuur bij het uitwerken. Hierbij probeer ik ze zoveel mogelijk vrijheid te geven binnen het door mij opgezette framework. Ook probeer ik mijn collega's zo veel mogelijk te betrekken bij mijn architectuur-keuzes, zeker op de gebieden waar zij zelf mee te maken zullen krijgen. Ik verwelkom discussies, nieuwe inzichten, vind het ook helemaal niet erg om een andere kant op te gaan mits iemand met een goed afwijkend argument komt. Zoals ik ook in deze discussie probeer te doen, ongeacht wat onze Frederique denkt

Aan de andere kant neem ik uiteindelijk de beslissingen (ik draag ook de volledige verantwoordelijkheid als het mis gaat), en gebeurt het nog wel eens dat ik een bepaalde keuze van iemand terug draai omdat deze naar mijn idee absoluut niet juist is. Ik kan nogal een bitch zijn, maar dit niet zozeer ter eigen glorie als wel in het belang van het project. Wat dat betreft ben ik door de jaren heen iets harder geworden maar of dat iets met mijn TG zijn te doen heeft? Meer met het feit dat ik ondertussen weet dat ik verdomd goed ben in mijn werk.

Mijn grote voorbeeld als je het zo mag noemen, is overigens een (zeer) vrouwelijke manager van mijn vorig bedrijf. Werkelijk een prachtvrouw, goed voor haar mensen en keihard voor iedereen die die zelfde mensen probeert te misbruiken.

Of mijn TG zijn, of zelfs vrouw zijn me in de weg staat? Ik werk nu ruim 10 maanden bij het bedrijf, heb binnen een half jaar een vaste aanstelling gekregen met een flinke opslag, vrijwel elke verandering die ik heb aangedragen is overgenomen, en bij de nieuw op te zetten ontwikkel afdeling zal ik de technische leiding krijgen. Met een budget voor het systeem wat ik heb ontworpen wat binnen een paar jaar naar zo'n 3 miljoen euro moet groeien. Laat ik het zo zeggen: als mijn TG zijn, mijn vrouw zijn, me in de weg zit, is het verdomd moeilijk te merken

[Maruscha]

Oh, en voor iedereen die vindt dat ik een arrogante trut ben die steeds loopt 'op te scheppen' over haar 'topbaan': klopt. Maar ik heb ook nooit anders beweerd

Ik bewijs in ieder geval dat het hele cliche "oh ik wil zo graag mezelf zijn maar de maatschappij staat het niet toe " huilverhaal onzin is.

[kim dietrich]

Frederique, ... Ik kan me ... prima vinden in het feit dat jij jezelf TG noemt, zoals ik overigens al meerdere malen heb aangegeven. Het gaat mij juist om hen die dat volgens mij niet zijn, die duidelijk tot een andere groep behoren en zichzelf toch TG noemen. Ik zeg niet dat dit niet mag, ik wil graag weten waarom ze dit doen. En aangezien ik nog niemand daarover heb gehoord, heb ik dus geen nieuwe inzichten verworven.

Waarom noem je jezelf iets, dat je niet bent? Lijkt me niet zo moeilijk. Woorden als 'travestiet' en 'transgender' hebben een bepaalde gevoelswaarde. De gevoelswaarde van 'travestiet' is vrij negatief. Het is dus geen aanbeveling als je travestiet bent of jezelf 'travestiet' noemt. 'Transgender' is een woord dat duur klinkt, dat de meeste mensen verder niet echt kennen qua betekenis. Dat maakt het woord nog interessanter en de gevoelswaarde nog groter/duurder. Je kunt jezelf dus maar beter 'transgender' noemen. Het is chiquer en duurder.

Bij het woord 'transgender' zit dan nog een probleem. Het wordt gebruikt als paraplu-term; in de betekenis van alles dat niet puur man of puur vrouw is. Dus alles dat er een beetje tussenin zit. In ieder geval door Paul Vennix en in Amerikaanse literatuur. Je kunt jezelf dus ook al snel terecht transgender noemen. Draag een keer een damesslipje en hup... je bent transgender.

Mensen die structureel tussen de sexen inleven, heten bij Vennix transgenderisten. Maar op deze site zijn het transgenders of TG's. Dat is dus allemaal nogal verwarrend. Voor ons is het amper bij te houden en voor gewone mensen al helemaal niet.

In de wiskunde etc. bestaat daarvoor een mooie oplossing. Zeg eerst wat je precies met dat woord, met die term bedoelt. Gebruik hem pas daarna. Alice in haar Wonderland zegt: Ik betaal mijn woorden dubbel en laat ze betekenen wat ik wil.

Het is puur op basis van wat ik doe dat ik een naam geef aan wat ik ben, en niet op basis van wat ik voel.

Dit is een opmerking waar ik het helemaal mee eens ben. Maar het is voor mijn idee ook een opmerking zoals vooral TV's die kunnen maken. Lisa omschrijft zichzelf ook zo. Zelf ben ik ...

Ik ben begonnen als travestiet. Thuis vrouwelijke kleding aantrekken en dat opwindend vinden. (Amerikanen noemen dat wel: cross dresser.) Veel later ben ik publiek gegaan in volledige travestie. Ik vond het toen al snel niet verboden meer en dus ook niet opwindend meer. Daarmee was de lol er wat af. Maar ik deed het wel heel serieus en was wel een beetje een showgirl.

Ik heb nog veel vaker half gelopen, d.w.z. als man typische vrouwelijke kleding dragen. Dat vind ik nog steeds wel leuk. Eigenlijk is het leuke dat bijna geen enkele man dat doet of durft. Het enige bijzondere is dat ik dat op een gegeven moment allemaal heel openlijk ben gaan doen, zo dat iedereen in mijn omgeving dat weet. Voor de rest ben ik gewoon man en vader. Op mijn werk kom ik in saaie mannenkleren.

Wat ben ik nu?

Zelf beschouw ik me als (bio-)man. Niet uit gevoel of overtuiging of zo, maar gewoon omdat ik het lichaam van een man heb. Ik was vroeger travestiet maar heb het idee dat ik dat nu niet meer ben omdat de koppeling met sexuele opwinding ontbreekt en het voor mij verder niet echt nodig is. Ik denk dat je me het beste kunt omschrijven als een typische halfloper. Een man die het leuk vindt om de opvattingen over hoe een man zich moet kleden, een beetje op de hak te nemen. Dus: man, halfloper, modegek en (voormalig) TV.

Dat is mooi, maar wat koop ik daarvoor?

De mensen in mijn omgeving zien het heel anders. Zij zien me als TV en dat zal vermoedelijk altijd zo blijven. Wat koop ik daarvoor? Nou, nog minder dus.

Maar ben ik nu transgender? Misschien wel als je de parapluie-betekenis gebruikt. Maar leef ik nu structureel tussen de sexen in? Poeh, wat een vraag. Voor mijn idee doe ik dat niet. Ik ben man, maar ik rek het idee van hoe een man zich dient te kleden, wat op. Maar voor de mensen om me heen, ben ik als het ware een man die wat in de war is. Die niet goed weet, hoe het eigenlijk hoort.

Wat vinden jullie ervan?

Groet, Kim D.

[Lisa met een S]

Kim

Uiteindelijk komt het toch neer op datgene dat Shakespeare schreef:

"What's in a name? That which we call a rose
By any other word would smell as sweet."

-- Romeo and Juliet (II, ii, 1-2)

Hoewel er is ook een andere citaat (niet van Shakespeare):

"If it walks like a duck and quacks like a duck and acts like a duck and looks like a duck, you can be reasonably sure it is a duck."

(hmmm .... geldt dat voor travestieten?)

Groetjes,
Lisa

[Maruscha]

Waarom noem je jezelf iets, dat je niet bent? Lijkt me niet zo moeilijk. Woorden als 'travestiet' en 'transgender' hebben een bepaalde gevoelswaarde. De gevoelswaarde van 'travestiet' is vrij negatief. Het is dus geen aanbeveling als je travestiet bent of jezelf 'travestiet' noemt. 'Transgender' is een woord dat duur klinkt, dat de meeste mensen verder niet echt kennen qua betekenis. Dat maakt het woord nog interessanter en de gevoelswaarde nog groter/duurder. Je kunt jezelf dus maar beter 'transgender' noemen. Het is chiquer en duurder.

Bij het woord 'transgender' zit dan nog een probleem. Het wordt gebruikt als paraplu-term; in de betekenis van alles dat niet puur man of puur vrouw is. Dus alles dat er een beetje tussenin zit. In ieder geval door Paul Vennix en in Amerikaanse literatuur. Je kunt jezelf dus ook al snel terecht transgender noemen. Draag een keer een damesslipje en hup... je bent transgender.

Mensen die structureel tussen de sexen inleven, heten bij Vennix transgenderisten. Maar op deze site zijn het transgenders of TG's. Dat is dus allemaal nogal verwarrend. Voor ons is het amper bij te houden en voor gewone mensen al helemaal niet.

In de wiskunde etc. bestaat daarvoor een mooie oplossing. Zeg eerst wat je precies met dat woord, met die term bedoelt. Gebruik hem pas daarna. Alice in haar Wonderland zegt: Ik betaal mijn woorden dubbel en laat ze betekenen wat ik wil.

Hehe .. EINDELIJK! Eindelijk eens iemand die snapt welke kant ik op wil. Ja, inderdaad, ik denk dat een hoop mensen zich TG noemen niet omdat ze het zijn maar puur omdat het een bepaalde status met zich mee lijkt te dragen. TG is de coke van het t-wereldje

En daar doelde ik dus ook op met dat artikel in de Nieuwe Revu destijds: dat ging erover dat bisexualiteit zo 'in' was, terwijl de enige echte bisexueel die ik kende (een vriendin van me) werkelijk kapot ging omdat ze er niet mee om kon gaan .. TG zijn is niet leuk, echt niet, het klinkt allemaal heel stoer, "leven tussen de sexes in" maar in mijn geval betekent het vooral voortdurend heen & weer zweven. Dan liever 'gewoon' travestiet of 'gewoon' transseksueel, zodat je het een veel duidelijker plaatsje kunt geven.

De moraal van het verhaal: natuurlijk staat het iedereen vrij zichzelf TG of TS of TV of TR of TT of TX te noemen, maar dat wil absoluut niet zeggen dat ze het zijn. En dat wil dus ook zeker niet zeggen dat ik daarin met ze meega. Hoe hard iemand als Frederique ook loopt te beweren dat mijn recht om iemand op een bepaalde manier te benoemen kleiner is dat het recht van die ander om op een bepaalde manier benoemd te worden.

Dus nogmaals: als iemand zichzelf TG noemt, prima, maar zo lang het niet onderbouwd wordt door een duidelijk verhaal, zo lang ik nog mijn twijfels heb, is hij voor mij gewoon geen TG, klaar.

[Wendy B]

Tsja, TG een statussymbool ? Vraag me af of je nu niet je eigen idee projecteerd op anderen. Je bent zelf nogal prestatiegericht en dan kan ik me voorstellen dat je TG al gauw als een statusterm beschouwt.

Misschien is er eigenlijk een veel meer voor de hand liggende verklaring:
De definities van TV en TS zijn eigenlijk wel helder, maar TG is eigenlijk de verzamelnaam voor ieder die geen TV of TS is.
En de term TG is daardoor wel wat aan devaluatie onderhevig, wat weer heel vervelend is voor de 'echte' TG's.

[Josette]

Hoewel er is ook een andere citaat (niet van Shakespeare):

"If it walks like a duck and quacks like a duck and acts like a duck and looks like a duck, you can be reasonably sure it is a duck."

(hmmm .... geldt dat voor travestieten?)

Ja, absoluut geldt het voor travestieten!