Het is zo vreemd...mijn vader is net bij me geweest...kwam net terug van een tijd uit Roemenie.
Je praat dan over zijn tijd...mijn tijd...en dan komen er dingen naar voren..zijn pijn, zijn verdriet, teleurstelling hoe het leven eigenlijk moest zijn....en die van zijn kinderen, kleinkinderen.
Zie dat de man eigenlijk...met alle macht....alles zou willen veranderen...alles...Hercules..met zijn zwakke hiel.
Hij weet het van mij....voelt zich hier ook moeilijk mee, gillend zou hij van me vandaan willen lopen, maar hij kan dit niet, ben zijn bloed.
Hij is zelf ook vroeger afgewezen door de maatschappij...had tuberculose als klein kind en moest in een kliniek, kleine jonge in een kliniek, verstopt..
Het is zo typerend...vertelde dit tegen mij..ik was tegen de 35, en veel te laat....ik was zo kwaad...waarom zo laat dan had ik je kunnen begrijpen, helpen..nu vallen pas de stukken inelkaar waarom je vroeger zo reageerde op mij..verd...en ik maar denken...het ligt aan mij...ik met mijn meisjezijn~~~~~
~~~~~ ~~ 
Een mens wordt gevormd door...jij, zij, ik...en de kunst is om het te doorbreken...maar dit zou nooit gebeuren.
Wat jij belangrijk vind in het leven...en aan je kind wil doorgeven.....daarin is zij/ hij in overzadigd...en maybe...ja misschien heeft ze er wel een weerzin er in gecreeert.
Mijn paps...hij vond het o zoo belangrijk ik moest het goed hebben..veeel beter dan hij in de jaren 40, het is hem gelukt, ik was rijk materieel, maar diep in mijn hart....een heel verdrietig meisje.
De ironie voor een kei van een vader!!!!!!
Maar herhaalt het zich??...............................?
x
