Travestie.org

Hoi meiden,

Ik wilde gisteren een oud televisie toestel samen met nog wat andere electrische apparaten naar de reiniging brengen.
Het lukte me nog wel om het tv toestel bij de andere spullen te zetten. Maar nadat ik even en kopje koffie gedronken had wilde ik het toestel naar beneden brengen, echter lukte het mij toen niet meer om het nog een keer op te beuren
Ik moet dus van de week even mijn broer vragen of hij me daarmee wil helpen, omdat ik liever niet om hulp vraag bij anderen was ik er gisteren zeker niet blij mee.
Gelukkig kan ik vandaag de andere kant van die medaile zien, want het betekent ook dat de vervrouwelijking steeds verder gaat, dus is het weer een stapje dichter bij mijn doel

Groetjes,
Franciska.

Franciska schreef:Gelukkig kan ik vandaag de andere kant van die medaile zien, want het betekent ook dat de vervrouwelijking steeds verder gaat, dus is het weer een stapje dichter bij mijn doel

'k Weet precies wat je bedoelt. Stond van de week te worstelen met de dop van een fles Fanta. Schelden natuurlijk op die rotfabrikant die die doppen steeds strakker draait... tot ik ineens heftig moest glimlachen Het werkt. 'k Was trouwens wel blij dat ik de strijd uiteindelijk won... om daarmee nou naar de buren te moeten

Liefs - Ilona

Gek he maar ik kijk er na ruim twee jaar juist heel anders tegenaan.
Het feit dat ik als man alles zelf MOEST doen en geen hulp KON vragen of aanvaarden zie ik nu als een mannelijke zwakte.
Simpelweg accepteren dat je je medemens soms nodig hebt en ook niet schromen om dat duidelijk te maken is een van de dingen die mijns inziens een vrouw krachtiger maken dan een man.
Maar dat heeft wat voeten in aarde gehad voor ik dat kon inzien hoor.

Hoi Ilona,

ilona schreef: 'k Weet precies wat je bedoelt. Stond van de week te worstelen met de dop van een fles Fanta. Schelden natuurlijk op die rotfabrikant die die doppen steeds strakker draait... tot ik ineens heftig moest glimlachen Het werkt. 'k Was trouwens wel blij dat ik de strijd uiteindelijk won... om daarmee nou naar de buren te moeten

Liefs - Ilona

Ik kan me dit heel goed voorstellen ik zou in zo'n situatie nog liever een tang pakken om die fles open te krijgen dan het aan mijn buren vragen, bovendien zijn dat ook vrouwen.

Groetjes,
Franciska.

Jullie hebben uiteraard allebei gelijk Joanne en Franciska. Maar zo anders kijken we niet tegen het probleem aan. Het accepteren van het feit dat je lichamelijk een stukkie minder sterk wordt, hoort erbij. En om hulp vragen mag... niet alleen als het om fysieke dingen gaat. Da's nooit een teken van zwakte... eerder van zelfkennis en zelfacceptatie... en dus van sterkte.

Maar om nou met een fles Fanta naar m'n sterke buurman te lopen.... nee dus. Hebben ze van die dingen voor uitgevonden die meer grip geven. Een theedoek werkte in dit geval overigens prima

Liefs - Ilona

Hoi Joanne,

Ik doelde met de vrouwelijke zwakte op de verminderde spierkracht waar ik mee gekonfronteerd werd.

Ik ben het overrigens wel met je eens dat het een zwakte is dat je niet om hulp kan vragen als je het wel nodig hebt. Ik heb daar zelf heel vaak last van omdat het voor mij nog altijd aanvoeld als een form van afhankelijkheid. Bovendien was ik er toen nog van overtuigd dat je als echte vent geen hulp nodig mocht hebben, een echte vent kan alles zelf.
Het gaat me wel steeds makkelijker af om hulp te vragen wanneer ik het nodig vindt.

Groetjes,
Franciska.

Hoi Franciska en anderen,

Gelukkig kan ik vandaag de andere kant van die medaile zien, want het betekent ook dat de vervrouwelijking steeds verder gaat, dus is het weer een stapje dichter bij mijn doel

Dit vind ik zo leuk en herkenbaar. Bij alles wat je in het leven meemaakt is er een positieve en een negatieve kant. Net als de kranten zijn we maar al te vaak geneigd om het negatieve te benadrukken, terwijl de "keerzijde" van de medaille vaak veel aantrekkelijker is.

Zo was ik gisteren uitgenodigd bij vrienden. Ze hadden me gevraagd om hun nieuwe huis te komen bekijken en mee te eten. Ik had me er erg op verheugd. Het begin van de avond was erg gezellig, maar toen.... kregen ze ruzie. Over iets onbenulligs. Overduidelijk hadden ze de spanningen van de verhuizing nog niet van zich af weten te schudden, maar toch..... ik stond er bij en keek er naar en voelde me er steeds ongelukkiger bij. Op een gegeven moment stond ik op en zei: ik geloof dat ik maar beter naar huis kan gaan zodat jullie het verder samen kunnen uitvechten. Maar ik talmde en wist niet waarom.... Tot ik me realiseerde dat het feit dat ze in mijn bijzijn ruzie durfden maken in feite een heel groot blijk van vertrouwen aan mijn adres was. Ik ben gebleven, en heb geprobeerd ze wat op te beuren, hetgeen uiteindelijk lukte.

Met een dankbaar en blij gevoel ben ik terug naar huis gegaan.

Liefs,
Jolanda

Hoi Jolanda,

De keerzijde van een negatieve situatie is altijd veel aantrekkelijker.
Het is echter een kunst om die kant ook steeds weer te kunnen belichten. Ik zou me zelfs kunnen voorstellen dat het voor enkelen zelfs helemaal niet mogelijk is.

Is het wel een kunst die je kunt leren, of is het een gave die je hebt of niet hebt? wie het weet mag het zeggen.

Goetjes,
Franciska.

Hoi Franciska,

Is het wel een kunst die je kunt leren, of is het een gave die je hebt of niet hebt? wie het weet mag het zeggen.

Ik geloof zeker dat je het kunt leren. Er zijn immers zoveel mensen die het nóg moeilijker hebben dan wij? Hoe slagen zij er anders in om zich in het leven staande te houden? Ik geloof erin dat je altijd de kracht krijgt om in jouw persoonlijke omstandigheden te overleven.

Liefs,
Jolanda

Zelfs de zwartste nacht kan één enkel kaarsje niet doven.

Ik heb ook van die tijden gehad dat ik de positiviteit van het leven niet meer kon inzien.
Het was zo erg dat ik door middel van drugs drank en onveilige sex mijzelf van het leven probeerde te beroven.
En in die tijd ben ik mij gaan realiseren dat het allemaal nog veel erger kan.
En iedere keer dat ik mij dan rot voelde en verblind werd door negativisme zei ik bij mijzelf: Ik heb een huis en dus altijd een dak boven mijn hoofd en een bed om in te slapen.
Ik heb elke dag te eten en te drinken.
Ik ben vrij om te doen en laten wat ik wil.
Hoeveel mensen zijn er die dat allemaal niet hebben?
En ondanks de shit die mij overkomt ben ik toch blij dat ik die dingen tenminste heb.
Dat hielp enorm om de boel te relativeren.
En op een gegeven moment vertelde een vriendin van me dat ik als ik weer in zo'n depressie terecht kwam waar ik niet zomaar uit kon komen ik mijzelf moest aanleren elke dag een stukje in mijn dagboek te schrijven.
En dan niet een stukje over hoe je je voelt of over je problemen.
Nee gewoon opschrijven wat jij die dag aan kleine positieve dingetjes mee hebt gemaakt.
Iets moois wat je gezien hebt, iemand die naar je gelachen heeft, een leuk praatje wat je hebt gemaakt met iemand of zelfs iets leuks wat je voor jezelf hebt gekocht en waar je blij mee bent.
Je zult zien dat als je dat vaak doet het absoluut zal helpen om te zien hoeveel kleine maar leuke positieve dingen er dagelijks gebeuren in je leven.
Zelfs in een tijd die overschaduwd wordt door somberheid.
Mijn moeder noemt dat "count your blessings".
Het heeft mij erg geholpen, wellicht helpt het ook bij jullie.

'k Zit heftig te tellen Joanne... die blessings en zo... maar ik kom niet verder dan een stuk of drie a vier voor ik de uitslag al weet. Life is bitter, life is sweet. Het had zeker nog mooier geweest kunnen zijn... daarover hebben we denk ik geen enkel verschil van mening. Maar zo is 't ook goed. Beregoed.

Niks dan lieve reacties van de buurtjes... niks dan liefs en begrip van m'n familie- en (ook oude) vriendenkring. Mag een meissie dan ff grienen? Zo niet... ook goed... maar ik heb het ondertussen wel heel heftig gedaan en er dik van genoten

Liefs - Ilona
die elke dag een stukkie meer thuiskomt en zich afvraagt... waaraan verdien ik dit?