Van vrouw naar man: 'Eindelijk kan ik staand plassen'
Moderator: Moderators
- Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Van vrouw naar man: 'Eindelijk kan ik staand plassen'
Per Vermaas (41) werd als meisje geboren, maar wilde altijd liever een jongen zijn. Een paar jaar geleden onderging hij een geslachtsveranderende operatie. Nu geniet hij van zijn mannenlijf en durft hij eindelijk zijn emoties te tonen.
'Als kind speelde ik met jongens, had ik jongensspeelgoed, zag ik eruit als een jongen en noemde ik mezelf Jan-Piet. Met zo ver mogelijk plassen kon ik niet meedoen, maar ik dacht: ik krijg daar nog wel wat. Mijn ouders, zussen en klasgenoten accepteerden dat ik jongensachtig was. Ik noemde mezelf een "halfommetje". Maar toen ik op de middelbare school zoals gewend was bij de jongens ging staan, sloten zij me buiten. Er begonnen ook ongewenste dingen te groeien, waardoor ik steeds meer van mijn lijf moest ontkennen. Pas op mijn 17de gebeurde er ook in mijn onderlijf iets. Dat was helemaal een ramp. Ik stortte me op mijn schoolwerk en fietste veel om me fysiek te bewijzen.
Tijdens mijn studie geschiedenis leerde ik Jan-Pieter kennen, die nog steeds mijn partner is. We hebben vijf jaar om elkaar heen gecirkeld voor we een relatie kregen. Ik vond het verwarrend dat ik op een man viel. Dat leek een bevestiging van mijn vrouwelijkheid. In onze relatie stuitte Jan-Pieter op mijn fysieke grenzen, want sommige gebieden mocht hij niet aanraken. Na een televisieprogramma over transseksualiteit zei ik: "Ik had ook graag een man willen zijn, maar daar is het nu te laat voor." Hij zei dat hij me volledig zou steunen, maar ik dacht: aan mijn lijf geen polonaise.
Ik werd aio in de econimische geschiedenis, maar haakte af toen vrouwelijke hoogleraren me pushten door te zetten omdat ik een van de weinige vrouwen was. Ik wilde me nu juist níet op mijn vrouw-zijn profileren en vond bovendien dat vrouwen sowieso kansloos zijn, omdat zij door hun hormonen vaak ontoerekeningsvatbaar zijn. Ik haatte het ook van mezelf dat ik één week per maand een onredelijk wezen was.
Ik ben naar de reiswereld overgestapt, werkte me over de kop en schakelde onbewust mijn gevoel steeds meer uit om niet te hoeven voelen dat ik ongelukkig was. Ik kreeg steeds meer last van mijn ongesteldheid, maar ik ging nog liever dood dan dat ik daar iets aan liet doen. Toen het bloeden helemaal niet meer wilde stoppen, ben ik uiteindelijk bij een gynaecoloog beland. Die onderzocht tot mijn afschuw het orgaan dat ik altijd had ontkend. Er bleek een vleesboom van meer dan twee kilo te zitten. Dat die eruit moest was goed nieuws, want daarmee verdween ook mijn baarmoeder. Ik voelde me herboren.
Een nieuwe huisarts vroeg mij waarom ik het zover had laten komen. Toen kwam eindelijk het hoge woord eruit. Zij verwees me naar een psycholoog, waar ik voor het eerst praatte over mijn gevoelens. Ik ben ook voor het eerst gaan googelen op transseksualiteit en zag geen andere weg meer dan geslachtsverandering. Ik heb me aangemeld bij de Vrije Universiteit, doodsbang om afgewezen te worden.
Tijdens de maanden wachttijd lichtte ik alvast een aantal mensen in en veranderde ik mijn naam in Per. Niemand reageerde negatief. Ik ging ook naar middagen van Humanitas. Het was heerlijk om te zien dat geslachtsverandering echt mogelijk was. Ik zag er heel erg tegenop om mijn ouders in te lichten, bang dat ze me de deur zouden wijzen, maar ook zij accepteerden mijn keuze.
Na vijf gesprekken op de VU kreeg ik op 1 april 2004 groen licht. Dat was geweldig. Ik verfde mijn haar groen en trakteerde op groene spekkies. Door het inspuiten van testosteron daalde mijn stem. Op elk haartje dat op mijn hyud verscheen, reageerde ik euforisch. Ik werd sterker en stuiterde van blijdschap. In januari 2005 werd ik geopereerd aan mijn borstkast. Heerlijk om vanaf dat moment met ontbloot bovenlijf te kunnen lopen. Nadat de rest van de binnenboel was weggehaald, kon ik een nieuw paspoort aanvragen. Toen heb ik een groot feest gegeven. In juni 2006 heb ik een penis gekregen. Hij is nogal klein, maar het belangrijkste is dat ik nu staand kan plassen.
Mijn ouders vinden mij liever geworden. Eerst bande ik al mijn emoties uit omdat ik die vrouwelijk vond. Nu ben ik een supersoftie. Als man hoef ik mij niet meer als macho te profileren: ik mag zijn wie ik ben. Mannen mogen meer, bijvoorbeeld appeltaart eten met veel slagroom en asociaal zitten in de tram. Soms denk ik: waar heb ik al die jaren tegenaan gehikt? Maar misschien voel ik mij nu nog wel intenser gelukkig dan als ik er eerder aan was begonnen.' (FRIEDA PRUIM)
[bron: Opzij, juli/augustus 2007]
'Als kind speelde ik met jongens, had ik jongensspeelgoed, zag ik eruit als een jongen en noemde ik mezelf Jan-Piet. Met zo ver mogelijk plassen kon ik niet meedoen, maar ik dacht: ik krijg daar nog wel wat. Mijn ouders, zussen en klasgenoten accepteerden dat ik jongensachtig was. Ik noemde mezelf een "halfommetje". Maar toen ik op de middelbare school zoals gewend was bij de jongens ging staan, sloten zij me buiten. Er begonnen ook ongewenste dingen te groeien, waardoor ik steeds meer van mijn lijf moest ontkennen. Pas op mijn 17de gebeurde er ook in mijn onderlijf iets. Dat was helemaal een ramp. Ik stortte me op mijn schoolwerk en fietste veel om me fysiek te bewijzen.
Tijdens mijn studie geschiedenis leerde ik Jan-Pieter kennen, die nog steeds mijn partner is. We hebben vijf jaar om elkaar heen gecirkeld voor we een relatie kregen. Ik vond het verwarrend dat ik op een man viel. Dat leek een bevestiging van mijn vrouwelijkheid. In onze relatie stuitte Jan-Pieter op mijn fysieke grenzen, want sommige gebieden mocht hij niet aanraken. Na een televisieprogramma over transseksualiteit zei ik: "Ik had ook graag een man willen zijn, maar daar is het nu te laat voor." Hij zei dat hij me volledig zou steunen, maar ik dacht: aan mijn lijf geen polonaise.
Ik werd aio in de econimische geschiedenis, maar haakte af toen vrouwelijke hoogleraren me pushten door te zetten omdat ik een van de weinige vrouwen was. Ik wilde me nu juist níet op mijn vrouw-zijn profileren en vond bovendien dat vrouwen sowieso kansloos zijn, omdat zij door hun hormonen vaak ontoerekeningsvatbaar zijn. Ik haatte het ook van mezelf dat ik één week per maand een onredelijk wezen was.
Ik ben naar de reiswereld overgestapt, werkte me over de kop en schakelde onbewust mijn gevoel steeds meer uit om niet te hoeven voelen dat ik ongelukkig was. Ik kreeg steeds meer last van mijn ongesteldheid, maar ik ging nog liever dood dan dat ik daar iets aan liet doen. Toen het bloeden helemaal niet meer wilde stoppen, ben ik uiteindelijk bij een gynaecoloog beland. Die onderzocht tot mijn afschuw het orgaan dat ik altijd had ontkend. Er bleek een vleesboom van meer dan twee kilo te zitten. Dat die eruit moest was goed nieuws, want daarmee verdween ook mijn baarmoeder. Ik voelde me herboren.
Een nieuwe huisarts vroeg mij waarom ik het zover had laten komen. Toen kwam eindelijk het hoge woord eruit. Zij verwees me naar een psycholoog, waar ik voor het eerst praatte over mijn gevoelens. Ik ben ook voor het eerst gaan googelen op transseksualiteit en zag geen andere weg meer dan geslachtsverandering. Ik heb me aangemeld bij de Vrije Universiteit, doodsbang om afgewezen te worden.
Tijdens de maanden wachttijd lichtte ik alvast een aantal mensen in en veranderde ik mijn naam in Per. Niemand reageerde negatief. Ik ging ook naar middagen van Humanitas. Het was heerlijk om te zien dat geslachtsverandering echt mogelijk was. Ik zag er heel erg tegenop om mijn ouders in te lichten, bang dat ze me de deur zouden wijzen, maar ook zij accepteerden mijn keuze.
Na vijf gesprekken op de VU kreeg ik op 1 april 2004 groen licht. Dat was geweldig. Ik verfde mijn haar groen en trakteerde op groene spekkies. Door het inspuiten van testosteron daalde mijn stem. Op elk haartje dat op mijn hyud verscheen, reageerde ik euforisch. Ik werd sterker en stuiterde van blijdschap. In januari 2005 werd ik geopereerd aan mijn borstkast. Heerlijk om vanaf dat moment met ontbloot bovenlijf te kunnen lopen. Nadat de rest van de binnenboel was weggehaald, kon ik een nieuw paspoort aanvragen. Toen heb ik een groot feest gegeven. In juni 2006 heb ik een penis gekregen. Hij is nogal klein, maar het belangrijkste is dat ik nu staand kan plassen.
Mijn ouders vinden mij liever geworden. Eerst bande ik al mijn emoties uit omdat ik die vrouwelijk vond. Nu ben ik een supersoftie. Als man hoef ik mij niet meer als macho te profileren: ik mag zijn wie ik ben. Mannen mogen meer, bijvoorbeeld appeltaart eten met veel slagroom en asociaal zitten in de tram. Soms denk ik: waar heb ik al die jaren tegenaan gehikt? Maar misschien voel ik mij nu nog wel intenser gelukkig dan als ik er eerder aan was begonnen.' (FRIEDA PRUIM)
[bron: Opzij, juli/augustus 2007]
Kijk ook eens op de genderkalender !
<Dit is nou een verhaal waar zij al zo lang op zit te wachten>
Idd, interessant verhaal, en eindelijk eentje van een homo v/m met bij hem blijvende man/echtgenoot.
Alleen.......Jan Pieter de man van Per stuitte op de fysieke grenzen van Per; als ik het goed lees was heterosex zo ongeveer onmogelijk voor Per, laat staan zwanger worden en baren.
Dit in tegenstelling tot de gemiddelde ex hetero TS........die in de regel niet sexloos was, en het tot vader van kinderen schopte.
Daarbij keerde Per zich af van bevestiging van vrouwelijkheid
< maar haakte af toen vrouwelijke hoogleraren me pushten door te zetten omdat ik een van de weinige vrouwen>
Waar de ex hetero m/v zich niet afkeerde van bevestiging van mannelijkheid, gezien de veelal mannelijke beroepen die ze veelal uitoefenen.
Mila.
Idd, interessant verhaal, en eindelijk eentje van een homo v/m met bij hem blijvende man/echtgenoot.
Alleen.......Jan Pieter de man van Per stuitte op de fysieke grenzen van Per; als ik het goed lees was heterosex zo ongeveer onmogelijk voor Per, laat staan zwanger worden en baren.
Dit in tegenstelling tot de gemiddelde ex hetero TS........die in de regel niet sexloos was, en het tot vader van kinderen schopte.
Daarbij keerde Per zich af van bevestiging van vrouwelijkheid
< maar haakte af toen vrouwelijke hoogleraren me pushten door te zetten omdat ik een van de weinige vrouwen>
Waar de ex hetero m/v zich niet afkeerde van bevestiging van mannelijkheid, gezien de veelal mannelijke beroepen die ze veelal uitoefenen.
Mila.
<Ben benieuwd of die transen zelf wel iets zouden willen beginnen met een v>m trans>
Why not? Ik vind bv Buck Angel een megalekkere man, en voor wat betreft het sexuele gedeelte: er zijn wel andere manieren te verzinnen om het prettig met elkaar te hebben.
Ik vind een piemel een leuk, lekker en heerlijk ding hoor, daar niet van, maar wie/wat er precies aan vast zit vind ik aanmerkelijk belangrijker.
Idd: Buck is een man ja, en een hele lekkere en leuke to boot
En op het TG filmfestival zag ik ook een paar v/m's die mij 'de zonde wel waard leken'. Zo mannelijk, zo stoer......*zwijmel*
Blijkt een geboren man tv/tg/pre ts dan ren ik gillend weg.
Ik val namelijk op mannen, en niet op vrouwen en (part time) aanverwanten, 'ook al kan hij heus wel een echte man zijn hoor' en daar zit voor mij het verschil.
En nee, ik ben allesbehalve bi.
Mila.
Why not? Ik vind bv Buck Angel een megalekkere man, en voor wat betreft het sexuele gedeelte: er zijn wel andere manieren te verzinnen om het prettig met elkaar te hebben.
Ik vind een piemel een leuk, lekker en heerlijk ding hoor, daar niet van, maar wie/wat er precies aan vast zit vind ik aanmerkelijk belangrijker.
Idd: Buck is een man ja, en een hele lekkere en leuke to boot
En op het TG filmfestival zag ik ook een paar v/m's die mij 'de zonde wel waard leken'. Zo mannelijk, zo stoer......*zwijmel*
Blijkt een geboren man tv/tg/pre ts dan ren ik gillend weg.
Ik val namelijk op mannen, en niet op vrouwen en (part time) aanverwanten, 'ook al kan hij heus wel een echte man zijn hoor' en daar zit voor mij het verschil.
En nee, ik ben allesbehalve bi.
Mila.
Ik heb hier al eens gezegd dat ik volgens mij niet wezenlijk in mannen geïnteresseerd ben en bovendien zoiets in mijn leven van dit moment niet aan de orde is. Maar als het erop aankomt vind ik veel transmannen en overigens ook sommige homomannen stukken leuker dan de meeste heteromannen. Dus ik zou daar in andere omstandigheden zeker wel voor open staan.Patricia1979 schreef:Ben benieuwd of die transen zelf wel iets zouden willen beginnen met een v>m trans.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
Vergeet bi-mannen niet! In tegenstelling tot de Mila's en Patricia's hier vind ik het wel leuk als een man in touch is met zijn vrouwelijke en homo-kant.Maar als het erop aankomt vind ik veel transmannen en overigens ook sommige homomannen stukken leuker
Dus ook wel charmant als die dingen er zijn, als het een beetje smaakvol is allemaal.
Ach, M, V, of T, het gaat inderdaad veel meer om de persoon dan om iets anders, maar V is wel het verst van mijn bed, of het zal een V-tje moeten zijn die duidelijk geen M-etje zoekt.
Sticky
Om je heel eerlijk de waarheid te zeggen: ik heb niet zulke positieve ervaringen met mannen die zich als zodanig presenteerden. Ik ben bevooroordeeld in die richting.Sticky schreef:Vergeet bi-mannen niet!Maar als het erop aankomt vind ik veel transmannen en overigens ook sommige homomannen stukken leuker
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
Net wat je zegt: min of meer. Mijn ervaringen zijn van een iets andere aard dan de jouwe en ik wil er hier liever niet over uitwijden. En ik zeg er eerlijk bij dat ik weet dat ik bevooroordeeld ben. Zolang dat zo is ga ik er hier liever geen algemene uitspraken over doen, zoals jij wel doet. Daar zou ik in mijn geval geen verantwoording voor willen nemen. Maar nu werd me er expliciet naar gevraagd, vandaar.mila schreef:<Om je heel eerlijk de waarheid te zeggen: ik heb niet zulke positieve ervaringen met mannen die zich als zodanig presenteerden. Ik ben bevooroordeeld in die richting>
Oh?? Je onderkend mijn schrijfsels over bi mannen dus min of meer?
Mila.
Verder laat ik graag de mogelijkheid open dat er anderen zijn die er wel van genieten, inclusief rollenspellen en wat dies meer zij. In die zin heb ik er geen oordeel over. Vrijheid, blijheid. Maar zelf sta ik er niet voor open.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
Wat ik bedoel zijn niet de getrouwde mannen met prinsesjes thuis waardoor ze op wielrennen moeten voor ze hun benen kunnen scheren en stiekum kast homo ts/tg-tjes zijn en weleens clandestien door een m/tv/tg/pre of non op ts genomen willen worden...
NO WAY!!!
Ik bedoel meer dat ik wel op androgyn val soms, of het nou man of vrouw is, en sowieso op glad, fysiek dan.
Sticky
NO WAY!!!
Ik bedoel meer dat ik wel op androgyn val soms, of het nou man of vrouw is, en sowieso op glad, fysiek dan.
Sticky
Maar dan weet je toch niet of het bi-mannen zijn?Sticky schreef:Wat ik bedoel zijn niet de getrouwde mannen met prinsesjes thuis waardoor ze op wielrennen moeten voor ze hun benen kunnen scheren en stiekum kast homo ts/tg-tjes zijn en weleens clandestien door een m/tv/tg/pre of non op ts genomen willen worden...
NO WAY!!!
Ik bedoel meer dat ik wel op androgyn val soms, of het nou man of vrouw is, en sowieso op glad, fysiek dan.
Sticky
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes