vrouwelijke neus

[Lisa met een S]

VROUWELIJKE NEUS
door Yneke Vocking

AMSTERDAM - Daar sta je dan op Schiphol in een taxfreeshop te twijfelen. Je wilt graag een nieuw luchtje kopen maar je kan maar geen keuze maken tussen een bloemige Kenzo of een klassieke Chanel. Je kunt nog beter afgaan op de leukste reclame of je laten leiden door het mooiste flesje, dan naar je man luisteren, want hem zal het worst zijn. Hij ruikt alleen het verschil tussen weinig en veel en vies en lekker.

Verwacht dus geen kwalitatieve omschrijving als: “De ene geur is fris en bloemig en past beter bij je uitstraling dan de wat poederige geur die ik eerder voor je moeder zou uitzoeken.”

Verrassend genoeg zijn parfumneuzen vrijwel altijd man. Na jarenlange training zijn deze mannen wel in staat om uit miljoenen verschillende geuren een parfum samen te stellen dat ons vrouwen aanstaat.

In de keuken zie je hetzelfde. De gemiddelde man kiest eerder voor kruidig en heet, dan voor subtiel en ver¿jnd. Het lijkt wel of mannen het zelfs stoer vinden om een ¿inke klodder sambal uit de pot te scheppen.

Goed proeven doe je vooral met je neus. Dat vrouwen niet alleen beter ruiken maar daardoor ook beter proeven is niet zo gek. Want wij zijn van oudsher niet alleen verantwoordelijk voor ons eigen welzijn maar ook voor de kwetsbare gezondheid van onze kinderen. Goed proeven en ruiken of een voedingsmiddel (nog) eetbaar is, blijkt dan essentieel. Daarom kunnen zwangere vrouwen zelfs nog beter ruiken.

Mannen bekommerden zich meer om hun lege maag, schoten een hert en vraten het op. Onze mannen houden nog steeds niet van li¿afjes en ver¿jnde hapjes. Ze gooien het liefst kilo’s vlees op de barbecue en in de keuken scheppen ze nonchalant wat bij elkaar in de wok.

Uit onderzoek blijkt dat mannen barbecueworst, hamburgers, shoarma, snacks uit de frituur en een gebakken ei mannelijk vinden. Niet echt ver¿jnd en het is grappig dat het lijkt op de keuze die kinderen graag maken.

Gek genoeg zijn topkoks weer altijd mannen. En wat maken deze mannen? Spannende amuses, ver¿jnde stapeltjes en mooie tussengerechtjes die je eerder als vrouwelijk zou omschrijven.

Dat vrouwen beter proeven blijkt ook als het gaat om wijn. In restaurants zie je altijd de man snuffend boven een ronddraaiend wijnglas interessant doen. Maar hij kan beter het glas aan zijn vrouw geven. Zij kan beter herkennen dan hij of de wijn wel goed is of dat hij bijvoorbeeld kurk bevat. Ook weten vrouwen beter de druivensoorten te onderscheiden.

En ja hoor, ook op dit terrein zijn het toch vooral mannen die de dienst uit maken. De toppers op het gebied van koken, parfum en wijn komen bovendrijven omdat mannen nog steeds willen winnen.

Vroeger was dat haantjesgedrag heel erg nuttig. Mannen moesten het snelste kunnen rennen en het eerste een spoor vinden om het grootste hert te kunnen schieten. Zodat ze zoveel status kregen dat ze de aantrekkelijkste vrouw naar hun hol konden slepen.

Vrouwen zijn blijkbaar nog steeds te bescheiden om zich te laten gelden en laten zich nog steeds overtroeven door dat haantjesgedrag. Of zijn we gewoon wijzer en kunnen we gewoon zonder probleem genieten van een mooi bordje eten, een goed glas wijn en een heerlijk parfum omdat mannen zo nodig ook toppers moeten zijn op een terrein waar vrouwen van nature beter in zijn?

Waarschijnlijk is het nog simpeler. Deze supermannen hebben gewoon een vrouwelijke neus.


© 1996-2007 Uitgeversmaatschappij De Telegraaf B.V., Amsterdam. Alle rechten voorbehouden.

[Lisa met een S]

DE KIJK VAN Bril
Praatjes

Vrouwen hebben meer praatjes dan mannen. Dat is wetenschappelijk bewezen. Een beetje vrouw gebruikt per dag achtduizend woorden, ook nog eens drieduizend geluiden (kuchjes, lachjes, zuchten, kreunen, keel schrapen) en tienduizend gebaren, gezichtsuitdrukkingen, hoofdbewegingen en andere lichaamstaalsignalen. Alleen al die cijfers op je in laten werken is tamelijk vermoeiend, laat staan dat je, vrouw zijnde, elke dag meer dan twintigduizend keer aan de bak moet om duidelijk te maken wat je bedoelt. Uitgaand van acht uur slaap ben je dan in de overblijvende zestien uur 1250 keer per uur bezig met communiceren.

Nee, dan mannen.

De gemiddelde man (hoe zou hij eruit zien?) gebruikt per dag drieduizend woorden. Hij kucht of lacht vijftienhonderd keer en houdt het ook met de lichaamstaal eenvoudig: tweeduizend keer krabt hij in zijn kruis, frunnikt hij aan een oorlel of fronst hij zijn wenkbrauwen. Dit levert een totaal van zesenhalfduizend op, gedeeld door zestien: 406,25 per uur. Conclusie: de man besteedt ruim drie keer zo weinig energie aan contact met de ander en zijn omgeving als de vrouw. Zet nu man en vrouw samen in een ruimte en een kind begrijpt dat er problemen zullen volgen. En hoe komt dat nou allemaal?

Welnu. De man is een jager en de vrouw een broedmachine. Dat klinkt cru, maar daar komt het op neer – als ik tenminste Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen van Allan en Barbara Pease goed heb begrepen. Dat boek kreeg ik opgestuurd door een lezeres uit Meppel, José van der Grijp, en ik kan haar niet genoeg bedanken, want inderdaad: het klopt dat ik niet kan luisteren en dat mevrouw Bril niet kan kaartlezen en het is een hele troost dat zulks in onze respectievelijke genen is vastgelegd – ik bedoel, we kunnen er niets aan doen. Het is zoals het is, en het zal nooit anders worden. Beter kan het niet, wat mij betreft, want ik haat verandering, en al helemaal als die betrekking heeft op de verhouding man-vrouw, om het maar eens plechtig te zeggen. Alles moet altijd bij het oude blijven. Hij doet alsof hij de baas is, zij heeft de broek aan.

Het is behoorlijk instructief om eens zo’n boek te lezen. Je komt de raarste dingen tegen, dat wil zeggen: allemaal van die dingen die je van nabij kent en waar je al jaren van die eindeloze echtelijke twisten over hebt. Je komt als man ’s avonds thuis, ik noem maar wat, en jij hebt helemaal geen zin om te praten. Zij wel natuurlijk, want ze is nog lang niet door haar enorme voorraad woorden heen. Het is dan fijn om te weten dat het niet aan jou ligt, en ook niet aan haar oninteressante verhalen, dat je niet luistert – zo is het nu eenmaal, zo hoort het. Vrouwen kunnen niet denken als ze niet praten, ze moeten geluid maken, ze moeten kwijt wat ze in hun hoofd hebben. Dat is zo bepaald. Mannen kijken liever in het vuur, moe van het jagen.

Het kan ook andersom natuurlijk. Zij is de hele dag met vriendinnen op stap geweest, of ze heeft de hele dag vergaderd en daarna geborreld in de kroeg, en ze is helemaal door haar woorden heen. Jij, de sukkel met zorgtaken, hebt het hele huis aan kant gebracht, de was gedraaid, de gang gesopt, de kinderen gevoed en ze naar bed gebracht. Voorlezend uit Pluk van de Petteflet heb je er zorgvuldig over gewaakt dat je precies aan je drieduizend woorden kwam. Daarna heb je er voor de spiegel in de badkamer nog gezichtsuitdrukkingen doorheen gejaagd en op het tweeduizend gezichtsuitdrukkingen doorheen gejaagd en op het moment dat zij dan thuiskomt, sta je eindelijk stil tegenover elkaar. Zij uitgepraat, en jij uitgepraat. Wat anders te doen, in zo’n situatie, dan snel het bed in te duiken? Als ergens een relatie kan bloeien, is het wel in bed, en als het niet wil vlotten, kun je elkaar altijd nog voorlezen uit Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen. Al doende verbrand je allebei alvast wat woorden van de volgende dag, en dat is supergoed, want hoe minder woorden, hoe beter, dat lijkt me duidelijk.

Tips, vragen of suggesties? M.BRIL@VOLKSKRANT.NL

Lisa