Als wij met elkaar de bovenste definitie accepteren, dat een TG laat zich niet dwingen om een mannelijke rol te vervullen, dan is iemand die voor welke reden dan ook zich gedwongen voelt om een mannelijke rol te vullen -- en daaraan voldoet -- per definitie niet een TG.
Maar hoe zit het als je vrouw bent en je presenteerd je mannelijk... maar je wilt geen geslachtsaanpassende behandeling?
Ik neem aan dat er ook vrouwen zijn met TG gevoelens?
Nataschja
Transgenderatie
Moderator: Moderators
Hoi Mara,
Je schreef: .....me rest de vraag aan jou en misschien ook aan de anderen.....als je seks heb of opgewonden bent, hoe voel je dan of wat ben je dan.....welke rol vervul je in bed......en ik bedoel niet wat van jullie van de partner verwacht word, nee welke rol neem je zelf in, ik bedoel.......TG heet toch, zo lees ik nu vaker, man zijn, misschien met aanpassingen maar dan toch de vrouw leven......bij het leven hoort ook seks, vandaar die vraag......
Ik wil je hier best een antwoord op geven
Ik voel me dan erg lekker!!!
Nee serieus???
Het gevoel wat ik heb als ik seks heb... vaak dat ik een vrouw ben, de rol in bed... okee... hangt helemaal van mijn stemming af de ene keer aktief de andere keer laat ik me verwennen
dan mag bedgenote wat meer doen
Nataschja
Je schreef: .....me rest de vraag aan jou en misschien ook aan de anderen.....als je seks heb of opgewonden bent, hoe voel je dan of wat ben je dan.....welke rol vervul je in bed......en ik bedoel niet wat van jullie van de partner verwacht word, nee welke rol neem je zelf in, ik bedoel.......TG heet toch, zo lees ik nu vaker, man zijn, misschien met aanpassingen maar dan toch de vrouw leven......bij het leven hoort ook seks, vandaar die vraag......
Ik wil je hier best een antwoord op geven
Ik voel me dan erg lekker!!!
Nee serieus???
Het gevoel wat ik heb als ik seks heb... vaak dat ik een vrouw ben, de rol in bed... okee... hangt helemaal van mijn stemming af de ene keer aktief de andere keer laat ik me verwennen
dan mag bedgenote wat meer doen Nataschja
Niets is blijvend, alleen de verandering
-
Lisa met een S
- Moderator
- Berichten: 3650
- Lid geworden op: do aug 15, 2002 10:39
- Locatie: Boven de rivieren
- Contacteer:
Ik neem ook aan dat er zulke vrouwen zijn. Ik denk alleen maar dat ze veel meer in een stealth setting kunnen leven. Want op hun uiterlijke kenmerken valt er waarschijnlijk niet zo veel aan te merken, todat ze met een sok in hun broek of een nepbaard gaan rondlopen. Pas wanneer ze vragen om met "Meneer" of met "Piet" te worden aangesproken wil het wel opvallen.Nataschja schreef:Maar hoe zit het als je vrouw bent en je presenteerd je mannelijk... maar je wilt geen geslachtsaanpassende behandeling?
Ik neem aan dat er ook vrouwen zijn met TG gevoelens?
Maar het blijft een interessante discussie. Bij een oude werkgever was er een man die een bijna karikaturale nicht was. Zijn gedrag, praten, lopen, alles was bijna, zoniet overdreven stereotypisch. Ook zijn kleedgedrag was op z'n minste androgyn te noemen (hoewel hij nooit makeup, borsten, rokken, lange oorbellen of dergelijke droeg). Ook zat hij altijd met de dames bij het lunchen en zelfs deed hij mee in hun sociale aktiviteiten buiten kantooruren. Kijkend naar zijn relatie, zou je ook zeggen dat hij "het vrouwtje" was. Toch beschouwde hij zichzelf niet als transgender; hij was gewoon een man. Dat hij homo was veranderde daar niets aan, en over opmerkingen over zijn gedrag, kleding of zo keek hij vol onbegrip als je zei dat het vrouwelijk was.
Dit ondermijnt wel mijn stelling, want gebaseerd op zijn handelen zou je hem wel in de groep transgenders moeten plaatsen. Maar hij voelde dat niet zo.
Hij werd volledig door de vrouwen als "een van ons" geaccepteerd -- maar dan als "een van onze groep", en niet "een van de vrouwen". Hij maakte geen gebruik van de damestoilet en hoefde ook geen gesprekken met collega's aan te gaan, juist omdat hij het fundamentele -- zijn genderidentiteit -- niet in twijfel heeft gebracht.
Het zou dus best kunnen, dat Kim of als Wendy in hun androgyne verschijningen ook dezelfde acceptatie zou kunnen vinden als hij, zolang ze niet proberen het af te dwingen dat men hun als vrouw beschouwt. Maar dan zouden ze voor lief moeten nemen dat men denkt dat ze homo zijn.
Dus is het niet puur een kwestie van handelen. Eerst is er een vorm van genderdysforie: het gevoel dat jouw genderidentiteit niet overeenkomt met jouw geboortegeslacht; ongeacht hoe je daar invulling aan geeft (of anders gezegd, hoe dat gevoel zich uit). En omdat hetzelfde gevoel bij verschillende mensen zou kunnen leiden tot verschillende verschijningsvormen, wordt het echt lastig.
Lisa
If all else fails, buy new shoes
Het is alsof de duvel ermee speelt; was ik net aan het mijmeren over het verschil tussen homo en transgender, plaats je dat bericht 
Anyways,
Al zo lang als ik eigen kleding draag is mijn uiterlijk in ieder geval niet uitgesproken mannelijk. Ik koop al jaren strak ziitende kleding, drag graag sieraden en loop ook wel vaak op hoge hakken enzo.
Affijn, de mensen die mij kenden wisten toch wel een beetje dat ik voorkeur had voor wat vrouwelijke kleding.
Ik heb in die tijd met het idee gelopen dat ik een homo was. En ik had het daar ook met verschillende mensen over.
Typisch was dat helemaal niemand me geloofde, hoewel sommigen ook wisten dat ik wel eens in rok liep.
Nu ik er mee naar buiten kom dat ik transgender ben, spreekt niemand mij tegen.
Misschien een beetje zwart/wit, maar ik denk eigenlijk dat homofilie en transgender eerder twee tegenpolen zijn, dan gelijken;
De voorkeur van een homo is 'het mannelijke', zowel bij zichzelf als bij de partner, terwijl die van een T* 'het vrouwelijke' is, ook weer zowel bij zichzelf als bij de ander.
Anyways,
Al zo lang als ik eigen kleding draag is mijn uiterlijk in ieder geval niet uitgesproken mannelijk. Ik koop al jaren strak ziitende kleding, drag graag sieraden en loop ook wel vaak op hoge hakken enzo.
Affijn, de mensen die mij kenden wisten toch wel een beetje dat ik voorkeur had voor wat vrouwelijke kleding.
Ik heb in die tijd met het idee gelopen dat ik een homo was. En ik had het daar ook met verschillende mensen over.
Typisch was dat helemaal niemand me geloofde, hoewel sommigen ook wisten dat ik wel eens in rok liep.
Nu ik er mee naar buiten kom dat ik transgender ben, spreekt niemand mij tegen.
Misschien een beetje zwart/wit, maar ik denk eigenlijk dat homofilie en transgender eerder twee tegenpolen zijn, dan gelijken;
De voorkeur van een homo is 'het mannelijke', zowel bij zichzelf als bij de partner, terwijl die van een T* 'het vrouwelijke' is, ook weer zowel bij zichzelf als bij de ander.
kernel panic: root of unknown type; Not syncing
Een interessante discussie is het zeker!!!
Maar door sommige postjes ben ik dus niet meer zeker van wat ik ben...
Eigenlijk heb ik mezelf altijd beschouwd als TV (wat een uitslag van een cogiati-test ook mag beweren, het is een test...en het blijft een test) Okee, ik bezit dan niet de kwaliteiten van een "normale" man die toch veel stoerder zijn in hun doen en laten.
Maar doordat ik toch ook wel zeg dat ik liever een meid ben begin ik toch wel te twijfelen... ik zeg niet dat ik TS ben maar sluit die mogelijkheid niet uit. Zeker niet door eerdere ervaringen uit de kindertijd. Maar om nou een hokje te vinden waar ik in pas... uitgaande van TV, TG en TS dan zeg ik ik pas in geen van drieen...
Omdat ik de ene keer genoeg heb aan omkleden alleen soms zijn er momenten dat ik meer wil maar er zijn ook momenten dat ik helemaal vrouw wil zijn!
De mannelijke eigenschappen/ interesses... hoe kan het anders... Auto's met name de 4X4s vrachtauto's ook leuk! tractoren van de nieuwste modellen totdat ze net op de markt kwamen. Maar toch wel een van de mannelijkste eigenschappen: vrouwen.
Ja ik weet het er zijn ook vrouwen die voor vrouwen gaan
Lisa schreef: Dus is het niet puur een kwestie van handelen. Eerst is er een vorm van genderdysforie: het gevoel dat jouw genderidentiteit niet overeenkomt met jouw geboortegeslacht; ongeacht hoe je daar invulling aan geeft (of anders gezegd, hoe dat gevoel zich uit). En omdat hetzelfde gevoel bij verschillende mensen zou kunnen leiden tot verschillende verschijningsvormen, wordt het echt lastig.
Inderdaad, zo zou het echt heel lastig kunnen worden...
Groetjes, Nataschja
Maar door sommige postjes ben ik dus niet meer zeker van wat ik ben...
Eigenlijk heb ik mezelf altijd beschouwd als TV (wat een uitslag van een cogiati-test ook mag beweren, het is een test...en het blijft een test) Okee, ik bezit dan niet de kwaliteiten van een "normale" man die toch veel stoerder zijn in hun doen en laten.
Maar doordat ik toch ook wel zeg dat ik liever een meid ben begin ik toch wel te twijfelen... ik zeg niet dat ik TS ben maar sluit die mogelijkheid niet uit. Zeker niet door eerdere ervaringen uit de kindertijd. Maar om nou een hokje te vinden waar ik in pas... uitgaande van TV, TG en TS dan zeg ik ik pas in geen van drieen...
Omdat ik de ene keer genoeg heb aan omkleden alleen soms zijn er momenten dat ik meer wil maar er zijn ook momenten dat ik helemaal vrouw wil zijn!
De mannelijke eigenschappen/ interesses... hoe kan het anders... Auto's met name de 4X4s vrachtauto's ook leuk! tractoren van de nieuwste modellen totdat ze net op de markt kwamen. Maar toch wel een van de mannelijkste eigenschappen: vrouwen.
Ja ik weet het er zijn ook vrouwen die voor vrouwen gaan Lisa schreef: Dus is het niet puur een kwestie van handelen. Eerst is er een vorm van genderdysforie: het gevoel dat jouw genderidentiteit niet overeenkomt met jouw geboortegeslacht; ongeacht hoe je daar invulling aan geeft (of anders gezegd, hoe dat gevoel zich uit). En omdat hetzelfde gevoel bij verschillende mensen zou kunnen leiden tot verschillende verschijningsvormen, wordt het echt lastig.
Inderdaad, zo zou het echt heel lastig kunnen worden...
Groetjes, Nataschja
Niets is blijvend, alleen de verandering
Wendy schreef: Misschien een beetje zwart/wit, maar ik denk eigenlijk dat homofilie en transgender eerder twee tegenpolen zijn, dan gelijken;
De voorkeur van een homo is 'het mannelijke', zowel bij zichzelf als bij de partner, terwijl die van een T* 'het vrouwelijke' is, ook weer zowel bij zichzelf als bij de ander.
Ik denk wel dat je hier gelijk hebt!
Persoonlijk denk ik dat als Y als T-girl een homobar in loopt dat 95% van de aanwezige jongens/mannen Y het liefst de deur uit zou schoppen. Om de reden Y presenteerd zich/haar zelf als vrouw. Dat zoekt een homo niet zij zoeken een man. Komt Y daarintegen als man dan zal hij wel de nodige aandacht krijgen. Er zijn natuurlijk ook jongens/mannen die wel in een t-girl zijn geinteresseerd...
Zomaar wat gedachten... of ze waar zijn ik weet het niet en ik ga het ook niet uit testen
Nataschja
De voorkeur van een homo is 'het mannelijke', zowel bij zichzelf als bij de partner, terwijl die van een T* 'het vrouwelijke' is, ook weer zowel bij zichzelf als bij de ander.
Ik denk wel dat je hier gelijk hebt!
Persoonlijk denk ik dat als Y als T-girl een homobar in loopt dat 95% van de aanwezige jongens/mannen Y het liefst de deur uit zou schoppen. Om de reden Y presenteerd zich/haar zelf als vrouw. Dat zoekt een homo niet zij zoeken een man. Komt Y daarintegen als man dan zal hij wel de nodige aandacht krijgen. Er zijn natuurlijk ook jongens/mannen die wel in een t-girl zijn geinteresseerd...
Zomaar wat gedachten... of ze waar zijn ik weet het niet en ik ga het ook niet uit testen
Nataschja
Niets is blijvend, alleen de verandering
Het wordt zowaar toch een leuke discussie
Nataschja: je zegt dat als je zou moeten kiezen tussen man en vrouw zou je kiezen voor vrouw. Tegelijkertijd zeg je ook dat je het niet zo ziet zitten de stap te wagen om (een week) als vrouw te leven, bovendien neem je niet de moeite om het opmaken echt onder de knie te krijgen. Mij lijkt dit een beetje in tegenspraak met elkaar, dus mijn vraag: hoe weet je zo zeker dat je liever een vrouw zou willen zijn als je niet eens de moeite wilt nemen het te proberen? Ik bedoel: wat let je? Je kan er misschien achter komen dat het uiteindelijk niets voor je is, maar dan weet je het wel.
Wat ik een beetje proef uit jouw woorden, en die van anderen (en die van mezelf in het verleden) is dat zodra de travestie zwaar weegt op wat voor manier dat dan ook, het wel automatisch meer dan travestie moet zijn. Travestie op zich kan ook heel zwaar zijn, en relaties stukmaken (3 in mijn geval) en mensen tot wanhoop drijven, zonder dat het daarbij meteen als transgenderisme (in de niet-algemene zin) hoeft te worden gekenmerkt. Ik noemde mezelf in 1997 al transgender: nu weet ik dat ik werkelijk geen idee had waar ik het over had.
Wendy: voor sommigen is het een hobby, voor velen is het veel meer. Vorig jaar leerde ik een jongen uit Utrecht kennen, een student, die travestie puur als hobby deed: hij noemde zich dan ook geen travestiet, hij deed aan travestie .. Aanvankelijk heel cliche tijdens het uitgaan, toen ging hij een keer naar een verjaardag als meisje, ging de stad in als meisje, ging voor de grap een keer naar college als meisje .. Dit studiejaar volgt hij enkele vakken puur als meisje, en hij zit er serieus over te denken om nog iets verder te gaan. Toch beschouwt hij het nog steeds als hobby, hij vergeleek het pas met 'goths' die ook voortdurend in zwarte kleren rondlopen. En hij vindt zichzelf nog steeds geen travestiet (of transgender)
Lisa: in je opmerking dat je niet weet wat het betekent om je vrouw te voelen kan ik me prima vinden. Ik heb ook nooit, maar dan ook nooit beweerd dat ik me vrouw voel: ik voel me mij, en (helaas) heb ik daarbij de behoefte om me als vrouw te presenteren en als vrouw gezien te worden. Vanavond hadden we een etentje van het werk, en het deed me deugd om te zien dat dat laatste inderdaad het geval lijkt te zijn. Zo riep mijn manager tijdens een discussie tussen hem, mijn collegaatje en mij: "ik geef het op, van 2 vrouwen kan ik het toch niet winnen!". Overigens is deze man een Arabier, voor de idioten hier die er nog steeds van overtuigd zijn dat dat een achtergesteld volk is.
Aan de andere kant ben ik me meer dan bewust van het feit dat iedereen 'het' weet, en dat iedereen 'het' ziet. Kijk maar naar mijn profiel-foto:ik ben en blijf een verklede vent (zeker zolang ik nog niet overga tot hormonen e.d.). Ik ben dan ook wel eens flink jaloers op t's die er nog een stuk slechter uitzien maar doodleuk beweren dat ze zich helemaal vrouw voelen als ze omgekleed zijn, en dat niemand het doorheeft. Geef mij zo'n plaat voor mijn kop
Anyway, in sommige dingen ben ik (ook als man) inderdaad heel vrouwelijk, aan de andere kant heb ik ook weer heel typische mannelijke dingen. Uiteindelijk ben ik gewoon ik, met dezelfde interesses en karakter-trekken, of ik nou opgemaakt ben of met een baard van 2 dagen rondloop.
Frederique, een tijdje geleden beweerde je nog dat die eigenschappen die je nu opsomt als 'typisch vrouwelijk' helemaal niet sekse-gebonden waren. Waarom nu dan wel? Ik zal niet beweren dat je het fout hebt (want dat weet alleen jij), maar soms komt het op mij over alsof je jezelf iets probeert aan te praten. En voor iemand die voortdurend roept dat het om een gevoel gaat ben je wel heel erg bezig te beredeneren WAT je bent, en WAAROM je dat bent. Nou is er niets mis met dat rationaliseren, je spreekt jezelf alleen tegen. Tenzij ik het natuurlijk weer verkeerd begrijp ..
Nataschja: je zegt dat als je zou moeten kiezen tussen man en vrouw zou je kiezen voor vrouw. Tegelijkertijd zeg je ook dat je het niet zo ziet zitten de stap te wagen om (een week) als vrouw te leven, bovendien neem je niet de moeite om het opmaken echt onder de knie te krijgen. Mij lijkt dit een beetje in tegenspraak met elkaar, dus mijn vraag: hoe weet je zo zeker dat je liever een vrouw zou willen zijn als je niet eens de moeite wilt nemen het te proberen? Ik bedoel: wat let je? Je kan er misschien achter komen dat het uiteindelijk niets voor je is, maar dan weet je het wel.
Wat ik een beetje proef uit jouw woorden, en die van anderen (en die van mezelf in het verleden) is dat zodra de travestie zwaar weegt op wat voor manier dat dan ook, het wel automatisch meer dan travestie moet zijn. Travestie op zich kan ook heel zwaar zijn, en relaties stukmaken (3 in mijn geval) en mensen tot wanhoop drijven, zonder dat het daarbij meteen als transgenderisme (in de niet-algemene zin) hoeft te worden gekenmerkt. Ik noemde mezelf in 1997 al transgender: nu weet ik dat ik werkelijk geen idee had waar ik het over had.
Wendy: voor sommigen is het een hobby, voor velen is het veel meer. Vorig jaar leerde ik een jongen uit Utrecht kennen, een student, die travestie puur als hobby deed: hij noemde zich dan ook geen travestiet, hij deed aan travestie .. Aanvankelijk heel cliche tijdens het uitgaan, toen ging hij een keer naar een verjaardag als meisje, ging de stad in als meisje, ging voor de grap een keer naar college als meisje .. Dit studiejaar volgt hij enkele vakken puur als meisje, en hij zit er serieus over te denken om nog iets verder te gaan. Toch beschouwt hij het nog steeds als hobby, hij vergeleek het pas met 'goths' die ook voortdurend in zwarte kleren rondlopen. En hij vindt zichzelf nog steeds geen travestiet (of transgender)
Lisa: in je opmerking dat je niet weet wat het betekent om je vrouw te voelen kan ik me prima vinden. Ik heb ook nooit, maar dan ook nooit beweerd dat ik me vrouw voel: ik voel me mij, en (helaas) heb ik daarbij de behoefte om me als vrouw te presenteren en als vrouw gezien te worden. Vanavond hadden we een etentje van het werk, en het deed me deugd om te zien dat dat laatste inderdaad het geval lijkt te zijn. Zo riep mijn manager tijdens een discussie tussen hem, mijn collegaatje en mij: "ik geef het op, van 2 vrouwen kan ik het toch niet winnen!". Overigens is deze man een Arabier, voor de idioten hier die er nog steeds van overtuigd zijn dat dat een achtergesteld volk is.
Aan de andere kant ben ik me meer dan bewust van het feit dat iedereen 'het' weet, en dat iedereen 'het' ziet. Kijk maar naar mijn profiel-foto:ik ben en blijf een verklede vent (zeker zolang ik nog niet overga tot hormonen e.d.). Ik ben dan ook wel eens flink jaloers op t's die er nog een stuk slechter uitzien maar doodleuk beweren dat ze zich helemaal vrouw voelen als ze omgekleed zijn, en dat niemand het doorheeft. Geef mij zo'n plaat voor mijn kop
Anyway, in sommige dingen ben ik (ook als man) inderdaad heel vrouwelijk, aan de andere kant heb ik ook weer heel typische mannelijke dingen. Uiteindelijk ben ik gewoon ik, met dezelfde interesses en karakter-trekken, of ik nou opgemaakt ben of met een baard van 2 dagen rondloop.
Frederique, een tijdje geleden beweerde je nog dat die eigenschappen die je nu opsomt als 'typisch vrouwelijk' helemaal niet sekse-gebonden waren. Waarom nu dan wel? Ik zal niet beweren dat je het fout hebt (want dat weet alleen jij), maar soms komt het op mij over alsof je jezelf iets probeert aan te praten. En voor iemand die voortdurend roept dat het om een gevoel gaat ben je wel heel erg bezig te beredeneren WAT je bent, en WAAROM je dat bent. Nou is er niets mis met dat rationaliseren, je spreekt jezelf alleen tegen. Tenzij ik het natuurlijk weer verkeerd begrijp ..
Echte gender-outlaws dragen panty's over hun hoofd.
-
kim dietrich
- ForumFan
- Berichten: 349
- Lid geworden op: za aug 13, 2005 20:33
- Locatie: Boven de grote rivieren
Lieve T's,
ik ben door omstandigheden een aantal dagen niet op deze site geweest. Wat me opvalt, is hoe ontzettend veel er in deze discussie bij is gekomen. En wat zijn de opmerkingen allemaal op niveau. Ja, echt wel! En natuurlijk gaat het soms allerhande kanten uit, maar vaak komt het dan ook wel weer op zijn pootjes terecht. Ik merk ook na zo'n travestie.org-loze periode dat ik het 'gekakel' erg mis, misschien nog wel meer dan het niet kunnen omkleden. Iedereen die op mijn stukje reageerde: hartelijk bedankt. Er is nog heel veel waar ik iets op wil 'zeggen', maar ik had beloofd een beetje op tijd naar bed te gaan, dus...
Groetjes,
Kim D.
ik ben door omstandigheden een aantal dagen niet op deze site geweest. Wat me opvalt, is hoe ontzettend veel er in deze discussie bij is gekomen. En wat zijn de opmerkingen allemaal op niveau. Ja, echt wel! En natuurlijk gaat het soms allerhande kanten uit, maar vaak komt het dan ook wel weer op zijn pootjes terecht. Ik merk ook na zo'n travestie.org-loze periode dat ik het 'gekakel' erg mis, misschien nog wel meer dan het niet kunnen omkleden. Iedereen die op mijn stukje reageerde: hartelijk bedankt. Er is nog heel veel waar ik iets op wil 'zeggen', maar ik had beloofd een beetje op tijd naar bed te gaan, dus...
Groetjes,
Kim D.
T's aller landen, verenigt u en trekt ten strijde!
Laat ik het in ieder geval voor mezelf dan gemakkelijk makenLisa met een S schreef:Maar het blijft een interessante discussie. Bij een oude werkgever was er een man die een bijna karikaturale nicht was. Zijn gedrag, praten, lopen, alles was bijna, zoniet overdreven stereotypisch. Ook zijn kleedgedrag was op z'n minste androgyn te noemen (hoewel hij nooit makeup, borsten, rokken, lange oorbellen of dergelijke droeg). Ook zat hij altijd met de dames bij het lunchen en zelfs deed hij mee in hun sociale aktiviteiten buiten kantooruren. Kijkend naar zijn relatie, zou je ook zeggen dat hij "het vrouwtje" was. Toch beschouwde hij zichzelf niet als transgender; hij was gewoon een man. Dat hij homo was veranderde daar niets aan, en over opmerkingen over zijn gedrag, kleding of zo keek hij vol onbegrip als je zei dat het vrouwelijk was.
Dit ondermijnt wel mijn stelling, want gebaseerd op zijn handelen zou je hem wel in de groep transgenders moeten plaatsen. Maar hij voelde dat niet zo.
Hij werd volledig door de vrouwen als "een van ons" geaccepteerd -- maar dan als "een van onze groep", en niet "een van de vrouwen". Hij maakte geen gebruik van de damestoilet en hoefde ook geen gesprekken met collega's aan te gaan, juist omdat hij het fundamentele -- zijn genderidentiteit -- niet in twijfel heeft gebracht.
Het zou dus best kunnen, dat Kim of als Wendy in hun androgyne verschijningen ook dezelfde acceptatie zou kunnen vinden als hij, zolang ze niet proberen het af te dwingen dat men hun als vrouw beschouwt. Maar dan zouden ze voor lief moeten nemen dat men denkt dat ze homo zijn.
Dus is het niet puur een kwestie van handelen. Eerst is er een vorm van genderdysforie: het gevoel dat jouw genderidentiteit niet overeenkomt met jouw geboortegeslacht; ongeacht hoe je daar invulling aan geeft (of anders gezegd, hoe dat gevoel zich uit). En omdat hetzelfde gevoel bij verschillende mensen zou kunnen leiden tot verschillende verschijningsvormen, wordt het echt lastig.
Voor mij is de onderscheidende factor van het TG zijn het je daadwerkelijk presenteren als vrouw in een 'normale' situatie. Het leven als vrouw dus. En dat gaat verder dan typisch vrouwelijk gedrag of typisch vrouwelijke kleding, zonder dat het daarbij duidelijk is dat je als vrouw gezien en geaccepteerd wil worden. Dat daarbij genderdysforie een belangrijke rol speelt lijkt me wel duidelijk.
Dit is afgezet tegen hoe ik mezelf in het verleden heb gepresenteerd: ook ik heb jaren lang rondgelopen in vrouwelijke kleding, flink opgemaakt, en ik weiger dat als TG-kenmerken te erkennen. Ik was toen een travestiet die zich in het dagelijkse leven androgyne presenteerde, that's all. Iemand die precies hetzelfde, of misschien nog wel 'minder' doet als ik destijds nu als TG te beschouwen zou dus betekenen dat ik in retrospectief mijn eigen gevoelens van destijds ontken, en dat wil ik niet
Ik zal met deze opmerking wel weer geen vrienden maken maar af & toe betrap ik mezelf erop te zeggen wat mensen willen horen in plaats van wat ik werkelijk meen, vandaar ook mijn eerdere nuanceringen waar ik me eigenlijk niet in kan vinden. Ik heb gekeken of ik mijn definitie diende aan te passen, heb het geprobeerd maar voel me er niet goed bij, sorry
Resumerend: mijn eigen beleving is mijn criterium, niemand hoeft dat van mij over te nemen, maar ik sta er achter. Oftewel: van mij mag iedereen zich TG noemen, maar ik beslis zelf wie ik als TG accepteer. Hoe hard sommige mensen ook willen dat ik volledig meega in de wens van anderen
Dit mes snijdt trouwens aan twee kanten: als er op mijn werk mensen zijn die mij gewoon als een verklede vent zien kan ik moeilijk van ze verwachten dat ze dat niet doen. Wat ik wel verwacht is dat ze desondanks mij i.i.g. als vrouw benaderen. Hetzelfde doe ik hier trouwens op dit forum: ik zie een hoop van de bezoekers absoluut niet als vrouw of zelfs maar als vrouwelijk, maar toch zal ik ze als 'zij' en 'haar' benoemen. Ook al kost me dat af & toe flink wat moeite
Echte gender-outlaws dragen panty's over hun hoofd.
Hoi Maruscha,
In mijn antwoord kan ik heel kort zijn: Nataschja is (nog) niet bekend bij mijn familie. En aangezien ik nog steeds het ouderlijk huis niet uitgevlogen ben... word het een beetje moeilijk om Nataschja echt ruimte te geven. Ja, op mijn kamer kan ik me omkleden... en moet ik weer naar beneden... weer omkleden naar de mannelijke gedaante...
Dit is ook meteen de reden dat ik (nog) niet met make-up aan het expirimenteren ben geslagen... Oja de gedachten aan make-up en hoe ik er als meisje uit zou zien... ik zou het heel erg graag in de praktijk willen brengen!!! (maar hoeveel emmers plamuur ben ik nodig om mijn baard groei te camoufleren )
Hoe weet ik zo zeker dat ik een vrouw wil zijn... het is een of ander vaag gevoel wat al als klein kind de kop op stak, liever een meisje te willen zijn. Iets wat ik niet omschrijven kan. maar aan de andere kant... ik ben er dus ook niet 100% zeker van om echt een vrouw te zijn...
Ja, travestie kan echt heel erg zwaar zijn, het kan echt tot wanhoop drijven... Ik weet wat je bedoelt... ik heb op het punt gestaan om domme dingen te gaan doen.
Toen heb ik voor mezelf besloten dat alleen bovenkleding nog mannelijk is de onderkleding is voor dames... Ik moet zeggen vanaf dat moment heb ik nog geen boxershort weer aan gehad. Ik voelde me vanaf dat eerste moment bevrijd van een zware last. De laatste dagen merk ik wel dat Nataschja meer speelruimte wil ze wil naar buiten. En ik wil het wel vertellen maar ik durf niet te vertellen dat ik een T-girl ben.
Wat betreft jouw profiel-foto... als jij jezelf een verklede vent vindt zijn dat jouw woorden!! Ik denk dat niet iedereen het daarmee eens is...
Verder schrijf je: Anyway, in sommige dingen ben ik (ook als man) inderdaad heel vrouwelijk, aan de andere kant heb ik ook weer heel typische mannelijke dingen. Uiteindelijk ben ik gewoon ik, met dezelfde interesses en karakter-trekken, of ik nou opgemaakt ben of met een baard van 2 dagen rondloop.
Het is dat ik niet met make-up speel maar Nataschja en haar mannelijke alterego... zijn een persoon... een verschil Natas is minder opvliegend
Nataschja
In mijn antwoord kan ik heel kort zijn: Nataschja is (nog) niet bekend bij mijn familie. En aangezien ik nog steeds het ouderlijk huis niet uitgevlogen ben... word het een beetje moeilijk om Nataschja echt ruimte te geven. Ja, op mijn kamer kan ik me omkleden... en moet ik weer naar beneden... weer omkleden naar de mannelijke gedaante...
Dit is ook meteen de reden dat ik (nog) niet met make-up aan het expirimenteren ben geslagen... Oja de gedachten aan make-up en hoe ik er als meisje uit zou zien... ik zou het heel erg graag in de praktijk willen brengen!!! (maar hoeveel emmers plamuur ben ik nodig om mijn baard groei te camoufleren
)Hoe weet ik zo zeker dat ik een vrouw wil zijn... het is een of ander vaag gevoel wat al als klein kind de kop op stak, liever een meisje te willen zijn. Iets wat ik niet omschrijven kan. maar aan de andere kant... ik ben er dus ook niet 100% zeker van om echt een vrouw te zijn...
Ja, travestie kan echt heel erg zwaar zijn, het kan echt tot wanhoop drijven... Ik weet wat je bedoelt... ik heb op het punt gestaan om domme dingen te gaan doen.
Toen heb ik voor mezelf besloten dat alleen bovenkleding nog mannelijk is de onderkleding is voor dames... Ik moet zeggen vanaf dat moment heb ik nog geen boxershort weer aan gehad. Ik voelde me vanaf dat eerste moment bevrijd van een zware last. De laatste dagen merk ik wel dat Nataschja meer speelruimte wil ze wil naar buiten. En ik wil het wel vertellen maar ik durf niet te vertellen dat ik een T-girl ben.
Wat betreft jouw profiel-foto... als jij jezelf een verklede vent vindt zijn dat jouw woorden!! Ik denk dat niet iedereen het daarmee eens is...
Verder schrijf je: Anyway, in sommige dingen ben ik (ook als man) inderdaad heel vrouwelijk, aan de andere kant heb ik ook weer heel typische mannelijke dingen. Uiteindelijk ben ik gewoon ik, met dezelfde interesses en karakter-trekken, of ik nou opgemaakt ben of met een baard van 2 dagen rondloop.
Het is dat ik niet met make-up speel maar Nataschja en haar mannelijke alterego... zijn een persoon... een verschil Natas is minder opvliegend
Nataschja
Niets is blijvend, alleen de verandering
-
Frederique_
- Forum Junkie
- Berichten: 4825
- Lid geworden op: do apr 01, 2004 19:44
- Locatie: Amstelhoek (20km van Amsterdam)
- Contacteer:
Ik heb het gevoel dat mijn "mijzelf-gevoel" vrouwelijk is vooral omdat ik me in die situatie meer met vrouwen verwant voel dan met mannen, omdat ik me dan beter in vrouwen dan in mannenkleren voel (ook in broek), omdat ik me met borsten meer mijzelf voel dan daarzonder (ook zonder seksuele gevoelens) en omdat ik mijzelf in vrouwenkleren mooier vind dan dat ik me ooit in mannenkleren gevonden heb. Dat zijn redenen die er voor mij op wijzen dat ik een vrouw ben.Maruscha schreef:Frederique, een tijdje geleden beweerde je nog dat die eigenschappen die je nu opsomt als 'typisch vrouwelijk' helemaal niet sekse-gebonden waren. Waarom nu dan wel? Ik zal niet beweren dat je het fout hebt (want dat weet alleen jij), maar soms komt het op mij over alsof je jezelf iets probeert aan te praten. En voor iemand die voortdurend roept dat het om een gevoel gaat ben je wel heel erg bezig te beredeneren WAT je bent, en WAAROM je dat bent. Nou is er niets mis met dat rationaliseren, je spreekt jezelf alleen tegen. Tenzij ik het natuurlijk weer verkeerd begrijp ..
De overige eigenschappen (niet de beste/stoerste/... van de groep hoeven te zijn, geen houding aan hoeven te meten, zoekend/vindend ipv wetend, accepteren wat ik voel en aan emoties ervaar) zie ik als zowel mannelijk als vrouwelijk (zoals ik eerder ook beschreef). Het "echt dicht bij mijzelf leven" valt samen met het gevoel dat erop wijst dat ik misschien toch een vrouw ben (zie vorige paragraaf). En dat geeft mij het gevoel dat dat vrouwgevoel van diep uit mijzelf komt (en dus niet door een ander of mijzelf aangepraat is).
Groetjes,
Frederique
N.B: ik schreef al eerder dat ik berichten ook gebruik om gevoelens/gedachten op een rijtje te krijgen. Dat zou de reden kunnen zijn dat 't misschien niet allemaal even consistent naar voren komt. Daarnaast is er bij mij ook van alles in beweging, dat maakt 't ook niet consistenter.
Kijk ook eens op de genderkalender !
Nataschja: okay dan, om een of andere reden had ik het idee dat je helemaal op jezelf woonde. Ik denk dat jongeren die nog bij hun ouders wonen inderdaad niet in staat zijn om te leven zoals ze willen, dus begrijp je situatie absoluut. Vergeef me mijn twijfels
Frederique: over inconsistentie hoef je mij niets te vertellen, dat krijg je wel eens als je zo vaak berichtjes plaatst als wij*. Voor de rest ben ik nog absoluut niet overtuigd dat jij daadwerkelijk een vrouw bent maar het fijne daarvan is: so what? Het gaat tenslotte niet om mij, als jij het maar gelooft. En voor de rest hoor ik niemand zijn of haar twijfels uitten, dus het zal vast wel aan mij liggen
* = nog 19 en dan kan ik eindelijk mijn ware gezicht laten zien
Frederique: over inconsistentie hoef je mij niets te vertellen, dat krijg je wel eens als je zo vaak berichtjes plaatst als wij*. Voor de rest ben ik nog absoluut niet overtuigd dat jij daadwerkelijk een vrouw bent maar het fijne daarvan is: so what? Het gaat tenslotte niet om mij, als jij het maar gelooft. En voor de rest hoor ik niemand zijn of haar twijfels uitten, dus het zal vast wel aan mij liggen
* = nog 19 en dan kan ik eindelijk mijn ware gezicht laten zien
Echte gender-outlaws dragen panty's over hun hoofd.
-
Lisa met een S
- Moderator
- Berichten: 3650
- Lid geworden op: do aug 15, 2002 10:39
- Locatie: Boven de rivieren
- Contacteer:
Nogmaals de vraag: Is er een evolutie, een verandering in jouw gevoelens die jou van travestiet naar transgenderist heeft geleid of is het een bewustwordingsproces, waarbij door beter te begrijpen wat jouw gevoelens zijn, je dus nu op een andere manier handelt omwille ze?Maruscha schreef:Ik was toen een travestiet die zich in het dagelijkse leven androgyne presenteerde, that's all. Iemand die precies hetzelfde, of misschien nog wel 'minder' doet als ik destijds nu als TG te beschouwen zou dus betekenen dat ik in retrospectief mijn eigen gevoelens van destijds ontken, en dat wil ik niet
Lisa
If all else fails, buy new shoes