Trouwens, ik vermaak me kostelijk hoor, daar niet van, maar mijn oorspronkelijke vraag was eigenlijk ook meer bedoeld voor hen die wel de TG-in-enge-zin definitie voeren, en zichzelf tot die groep rekenen, zonder dat ze er zo op het 1e gezicht bijhoren.
Dus niet aan hen die vinden dat iedere vent met een damesslipje aan transgender is (..) maar voor hen die zeggen 'meer' dan travestiet te zijn maar dan zonder dat ze daar ook daadwerkelijk uiting aangeven.
Eigenlijk zijn er maar een paar daarvan die daadwerkelijk hebben gereageerd: Nataschja (die vanwege het feit dat ze nog bij haar ouders woont gewoon vast zit) en Franscien (die het wel wil maar niet kan vanwege haar gezin/werk etc.). Mijn vraag waarom iemand als Franscien niet genoeg heeft aan de term travestiet, waarom zodra de travestie-gevoelens wat serieuzere vormen beginnen aan te nemen die term niet meer voldoet is helaas zonder antwoord gebleven
Ik zou graag daar nog een keer dieper op ingaan, in plaats van te stechelen over TG in brede of enge zin. Franscien voert naar mijn idee duidelijk dezelfde definitie als ik (dat het NAAST travestie staat en niet dat travestieten ook tg's zijn), dus misschien kan zij mij daarbij helpen. En het zou dan ook prettig zijn als zij of iemand zoals haar dat doet, en niet een Frederique. Frederique, ik weet dat je graag 'meedenkt' met anderen, maar geef hen daadwerkelijk de kans, alsjeblieft.
Ik heb hier meerdere malen duidelijk gemaakt wat het voor mij betekent TG te zijn, de risico's die het met zich meebrengt, de strijd. Ik wil graag weten waarom iemand die die risico's niet neemt, die strijd niet voert (misschien een andere) dan vindt dat zij ook TG (nogmaals: IN ENGE ZIN) is.
Een misschien ietwat ongelukkige vergelijking, waar waarschijnlijk het halve forum weer over zal vallen: jaren geleden op mijn HBO opleiding hadden wij een vak dat de "sociale aspecten van de informatie-voorziening" heette. Daarin beweerde een of ander broekkie doodleuk dat als hij in de 2e wereld-oorlog had geleefd absoluut onderduikers etc. had geholpen. Een ander beweerde dat hij absoluut zou ingrijpen als hij zag dat een meisje op straat werd lastig gevallen.
Misschien wel, misschien niet, feit is: je weet het niet voordat je in zo'n situatie komt. Misschien zijn dit helden, misschien ook niet. Een ding is zeker: op het ogenblik dat die 'kans' zich voordoet, en ze grijpen hem niet, zijn ze wat mij betreft geen helden.
Niet dat ik nu een held(in) ben omdat ik doe wat ik doe (verre van dat zelfs: ben in mijn doen en laten af & toe een flink egocentrische trut) maar ik heb wel die kans gegrepen, eveneens tegen een vrij hoge kostprijs (ga ik even niet vertellen, maar hou het er maar op dat een grote droom van mij nooit meer bewaarheid zal worden vanwege het gene wat ik nu doe: dit is iets wat overigens pas zeer recent duidelijk is geworden maar wat ik wel altijd heb ingecalculeerd).
Daarnaast besef ik ook dat er anderen zijn die nog veel meer hebben moeten laten dan ik, die daadwerkelijk hun baan en gezin kwijt zijn geraakt. Deze mensen verdienen in een hoop gevallen absoluut meer respect dan ik. Niet altijd overigens: zo heb ik ooit eens gelezen over iemand die zijn vrouw met kind (van nog geen half jaar oud) in de steek liet om zelf vrouw te worden. Dan denk ik persoonlijk: "had dat eerder bedacht". Maar goed, da's weer een ander verhaal.
Handelen ja. Dat is voor mij de onderscheidende factor. Put your money where your mouth is.
Echte gender-outlaws dragen panty's over hun hoofd.
