Frederique_ schreef:Mijn strategie is: zelfonderzoek, bij mijzelf blijven, samenwerking, luisteren en openheid. En daarom klinken woorden als "tegenstander", "indekken", "zwakke plekken" wat negatief in mijn oren, want zo ervaar ik mijn omgeving (en mijn proces) niet - en zo wil ik mijn omgeving (en mijn proces) ook niet zien...
Hallo Frederique,
ik ben niet bij voorbaat negatief over dit soort dingen. Anders had ik ze zelf niet zo vaak gedaan. Ik zie dat zelf ook als in beginsel volstrekt onbenullig. Waarom zou je als man niet een rok mogen dragen? Etc.
De ellende is echter dat het voor sommige mensen iets levensbedreigends schijnt te zijn. Je zet hun wereldbeeld als het ware op een bepaald aspect even op zijn kop en dat neemt men je bepaald niet in dank af. En het vervelende is dat men dan niet een open confrontatie durft aan te gaan, maar dat men achter je rug om stemming kweekt. En dan blijkt dat heel veel mensen zelf geen problemen willen, wat je ze niet kwalijk kunt nemen, en vervolgens niet echt mee gaan doen, maar ook niet echt tegengas geven.
Een heel simpel voorbeeld, maar ik zou een lange lijst kunnen geven, is het uitschelden e.d. van mijn vrouw of van mijn kinderen of het maken van lullige opmerkingen terwijl men tegenover mij vaak niet durft. Nu gebeurt dit gelukkig niet zo vaak, maar de keren dat het is gebeurd, was dat natuurlijk niet echt geslaagd. Iets wat veel vaker gebeurt, is het wijzen. Je wijst degene waar je mee bent, even op mijn persoon ook al ben ik niet in rok of iets dergelijks om wat interessante details door te geven. Hetzelfde overkomt mijn vrouw en kinderen. Het uiteindelijke effect is dat je op een negatieve manier gestigmatiseerd wordt wat je dan vervolgens op bepaalde momenten weer merkt. Voor mezelf kan ik dat nog wel accepteren als iets dat er kennelijk bij hoort, maar voor mijn vrouw en kinderen is het natuurlijk niet echt leuk. Dat is dus voor mij zo'n zwakke plek die ik, voordat ik er aan begon, me onvoldoende gerealiseerd heb.
En dat ik altijd volstrekt open ben geweest over mezelf, heeft daarbij echt niet geholpen. Want wat er gebeurde was dat men daaruit selecteerde wat men graag wilde horen en de rest negeerde.
Jij denkt verkleed als Roodkapje een heerlijk autoritje te maken door het park. Ik heb toevallig dat ritje al heel vaak gemaakt. Mijn advies is: doe je gordel om, test je remmen en oefen de Eland-procedure. En dan reageer jij met: 'Zo wil ik niet denken tijdens mijn heerlijke autoritje.' Geeft niets Frederique. Ervaring komt met de jaren en is een prima leermeester. Helaas ook een harde.
Ben ik de enige met dat soort ervaringen? Helaas niet. Lees eens wat verhalen van TS'en. Lees de berichten op deze site eens wat nauwkeuriger na. Kijk eens naar de poll. Dan zie je dat de meeste T's het liefst van alles iets meer acceptatie zouden willen. Maar Frederique, dan zeg jij: Het is te Amerikaans, het is te negatief, zo wil je niet denken, etc.
En als ik eerlijk ben Frederique, zou ik ook graag anders denken. Maar je moet ook realistisch blijven. En dan kun je dat dus niet blijven denken. Die T-route die je wilt nemen, is niet alleen maar een grote leuke, spannende ontdekkingsreis door het park. Hij is echt, hij is gevaarlijk en je gaat door diepe dalen en langs steile afgronden. Dat hoort erbij, en als je dat niet wilt, moet je er niet aan beginnen. Sorry.
Kim D.
]
