< Ik ben niet thet één of het ander. Wat ik wél ben, is blij met mezelf en mijn lichaam en daarvoor zijn de woorden man en vrouw te beperkt.>
ik ben dit ook bij vlagen, - ik ben wie ik ben en dat is goed - momenten...
daarom aarzel ik me ook me te spiegelen aan andere meisjes van mijn leeftijd, ik spiegel me alleen aan vrouwen of mannen of transgenders die mij inspireren.
Het is niet de bedoeling dat ik mij aanpas of voldoe aan een bepaald beeld van een vrouw vanwege passabiliteitsredenen, lijkt me geen goed plan... nee ik wil op de een of andere manier in balans komen met mijn lichaam, lichaam - geest - seksualiteit - spiritualiteit - lukt steeds beter.
Lijkt me niet goed de maatschappij daar binnen te laten, die heeft daar naar mijn mening helemaal niks mee te maken.
Liedje van Sinead o conner (bovenste link) beschrijft dat gevoel erg goed: "Mijn eigen vrouw zijn"
groeten
’Een omgebouwde man neem ik wellicht wel aan’
Moderator: Moderators
Goh, hier zou ik zo amen op kunnen zeggen. Behalve dat het mij niet zo hindert als jou, wanneer anderen die term voor hun eigen doel aanwenden. Maar goed, in jou ogen doe ik wrsch. heel hard mee aan die vervaging en vervuiling... En ik zou niet het woord neutraal gebruiken, maar "ambivalent".mila schreef:Ik heb het vaker geprobeerd uit te leggen......ik vind het niet leuk dat ik een piemel heb, en ook niet vervelend.
Neutraal dus, dus waarom zou ik een SRS ondergaan? Uit aanpassing? Lijkt me niet nodig.
Vanwege die piemel als man gaan leven? Onmogelijk, daar kan ik niet voor door gaan, gezien de rest van mijn uiterlijk etc, en het is ook niet gewenst.
Het gaat mij als 'true TG' om mijn sociale rol en daarbij behorend uiterlijk (gezien de verschillen tussen tg en ts die je laatst omschreef, alleen ben ik van de term TG afgestapt, te vervaagd en vervuild inmiddels).
Meer foto's dan tekst. Mooi en divers.mila schreef:Ik ga die Linda kopen trouwens, lijkt me een erg interessant artikel.
Wel met foto's hoop ik?
Mila.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
Lisa met een S
- Moderator
- Berichten: 3650
- Lid geworden op: do aug 15, 2002 10:39
- Locatie: Boven de rivieren
- Contacteer:
Nog even iets hierover: ik kom best veel post-op transvrouwen tegen die dat doen. Ook hier op dit forum. Voorheen liet Joanne zich regelmatig in die geest uit en nu hoor ik van Melina ook vregelijkbare geluiden:mila schreef: Net als Kate Bornstein heeft ze een srs ondergaan, en post srs 'herzien' ze een aantal zaken op het vlak van post op gender.
melina schreef:IK heb vandaag een pak feedback gekregen van een goede vriendin.
En ergens had ze wel een punt, waarom moeite doen om absoluut zo vrouwelijk mogelijk te zijn.
We zullen als trans toch nooit echt een 100% vrouw zijn, niet qua uiterlijk en niet qua gedrag. Je kan het best de mannelijke kant een plaats geven en leren leven met de 2 kanten , die de meeste transen of trav toch ergens in hun hebben.
We zijn daarom niet minder, misschien integendeel .......we hebben van alles een beetje.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
de kerk van Mila wint aanhangers!Goh, hier zou ik zo amen op kunnen zeggen.
Ik heb van Melina voornamelijk de positieve uitwerking van haar traject meegekregen, de filosofische beschouwingen (het had niet gehoeven) over mannelijkheid/vrouwelijkheid lijken een post-srs verschijnsel
. Wat moet eigenlijk wel? in dit leven etc
Je kan het je veroorloven door de grotere harmonie tussen je lichaam en je identiteit denk ik? Dus eigenlijk weer een positief punt
een echte spijtoptant is iemand die haar mannelijk leven mist, die sex mist op een mannelijke manier die dus eigenlijk tja echt een waan had en daar op die manier pas achter komt. Ik weet niet of dat bestaat ik denk het niet maar dan zit je echt in het verkeerde lichaam post srs , door eigen toedoen ( en die van de mensen die zhaar begeleidden) zal wel weer testosteron kuurtje worden?
en dan heb je mensen die verwachten dat een transitie persoonsgebonden problemen oplost, dat hoeft geen probleem te zijn want als vrouw kan je er weer verder aan werken misschien wel constructiever
echt spijt betekent voor mij iemand die den piemel mist als instrument van pleizier
ik kan je gerust zeggen dat dat bij mij niet het geval is
en bij u?
terra incognita
Je bedoelt dat je er nu een bloedhekel aan hebt? Want of je hem zult missen kun je onmogelijk weten zolang je hem nog hebt...Dorine schreef:echt spijt betekent voor mij iemand die den piemel mist als instrument van pleizier
ik kan je gerust zeggen dat dat bij mij niet het geval is
Dorine schreef:en bij u?
Ik heb het woord ambivalent gebruikt, hierboven, en meer wil ik er niet over kwijt.
Ik dweil, dus ik ben. - Vrij naar Descartes
-
lief dinnetje
- Eredivisie
- Berichten: 874
- Lid geworden op: di aug 29, 2006 19:19
Janiek schreef :
Nog even iets hierover: ik kom best veel post-op transvrouwen tegen die dat doen. Ook hier op dit forum. Voorheen liet Joanne zich regelmatig in die geest uit en nu hoor ik van Melina ook vregelijkbare geluiden:
Laat het duidelijk zijn dat ik geen spijt heb van mijn SRS en van de keuzes die ik gemaakt heb.
Maar de slinger is op een bepaald ogenblik iets te fel naar de vrouwelijke kant doorgegaan en nu is die duidelijk terug aan het komen.
Ik mis die piemel niet hoor, ik kon er toch echt niks mee doen.
En het zat bovendien behoorlijk in de weg bij bepaalde kleding.
De weg is wel uiteindelijk al heel lang geweest .... en ik ben nog niet aan het einde.
Vandaag de administratieve procedure opgestart voor de juridische aanpasing van het geslacht en volgend jaar nog wat haar laten inplanten.
Na een tijdje ben je dat wel een beetje beu .... het vergt dus wel veel om min of meer normaal te kunnen functioneren als trans-vrouw.
De weg is lang ... zowel mentaal als financieel is het best zwaar.
Het gaat ook niet enkel om de ingrepen (zoals SRS, borstvergroting ....) maar ook om de socialisatie als vrouw in de maatschappij.
Je moet beseffen dat ondanks al de inspanningen en al de moeite je toch ergens tussen tafel en stoel blijft vallen.
Enfin in bepaalde situaties dan ... zoals bij de diepere menselijke relaties ....als ik bijvoorbeeld naar de WC moet dan is het uiteraard wel duidelijk voor de 'niets -vermoedende' burger waar ik thuishoor.
In relaties is het wel een pak moeilijker.
Zowel naar vrouwen (vriendinnen) als naar mannen (potentiële partners) is onze positie niet evident.
Groeten,
Melina
Nog even iets hierover: ik kom best veel post-op transvrouwen tegen die dat doen. Ook hier op dit forum. Voorheen liet Joanne zich regelmatig in die geest uit en nu hoor ik van Melina ook vregelijkbare geluiden:
Laat het duidelijk zijn dat ik geen spijt heb van mijn SRS en van de keuzes die ik gemaakt heb.
Maar de slinger is op een bepaald ogenblik iets te fel naar de vrouwelijke kant doorgegaan en nu is die duidelijk terug aan het komen.
Ik mis die piemel niet hoor, ik kon er toch echt niks mee doen.
En het zat bovendien behoorlijk in de weg bij bepaalde kleding.
De weg is wel uiteindelijk al heel lang geweest .... en ik ben nog niet aan het einde.
Vandaag de administratieve procedure opgestart voor de juridische aanpasing van het geslacht en volgend jaar nog wat haar laten inplanten.
Na een tijdje ben je dat wel een beetje beu .... het vergt dus wel veel om min of meer normaal te kunnen functioneren als trans-vrouw.
De weg is lang ... zowel mentaal als financieel is het best zwaar.
Het gaat ook niet enkel om de ingrepen (zoals SRS, borstvergroting ....) maar ook om de socialisatie als vrouw in de maatschappij.
Je moet beseffen dat ondanks al de inspanningen en al de moeite je toch ergens tussen tafel en stoel blijft vallen.
Enfin in bepaalde situaties dan ... zoals bij de diepere menselijke relaties ....als ik bijvoorbeeld naar de WC moet dan is het uiteraard wel duidelijk voor de 'niets -vermoedende' burger waar ik thuishoor.
In relaties is het wel een pak moeilijker.
Zowel naar vrouwen (vriendinnen) als naar mannen (potentiële partners) is onze positie niet evident.
Groeten,
Melina
ik kan heel lang erover zijn maar bloedhekel geeft het wel goed aan
geen ambivalentie, en hierbij realiseer ik me dat ik natuurlijk niet weet wat een post op voelt
Dus een zekere mate van onzekerheid is er wel maar dan bedenk ik me dat
:
-ik nooit de drang heb gevoeld hem te gebruiken bij andere mensen echt NOOIT
-ik door stom illegaal hormonen gebruik al lang die lustgevoelens kwijtben
-ik diverse keren zelf geprobeerd heb het eraf te halen
dus welk risiko op spijt is er nog?
dat risiko ligt op het vlak van sociale integratie/hoe herkenbaar is mijn mannelijke herkomst?
en dat is ook wat ik van de zgn porno shemales niet begrijp, hoe kan je dat ding gebruiken dat voelt toch tegennatuurlijk>? Voor veel mannen is dat een ultieme fantasie een viriele shemale
maar ja wederom ieder zn eigen ding, ik praat voor mijzelf, voel me heel eenduidig vrouw maar zonder behoefte aan supervrouwelijke kleding enzo, dat helpt toch nie
oh vandaag voel ik me zus en morgen zo vandaar dat je het soms niet ziet
en bij mij zien ze dezelfde ambivalentie en zo voel ik me niet
dat doet zo n pijn en hoe lang hou je dat vol? Daarom is passabiliteit wel belangrijk of je moet gevoelloos worden voor anderen
en even voor de duidelijkheid ondanks al het realisme over: het wordt toch nooit zoals... voor mij is iemand die zich totaal vrouw voelt gewoon vrouw, en geen konstruktie, ik hoop dat zelf ook ooit te ervaren
geen ambivalentie, en hierbij realiseer ik me dat ik natuurlijk niet weet wat een post op voelt
Dus een zekere mate van onzekerheid is er wel maar dan bedenk ik me dat
:
-ik nooit de drang heb gevoeld hem te gebruiken bij andere mensen echt NOOIT
-ik door stom illegaal hormonen gebruik al lang die lustgevoelens kwijtben
-ik diverse keren zelf geprobeerd heb het eraf te halen
dus welk risiko op spijt is er nog?
dat risiko ligt op het vlak van sociale integratie/hoe herkenbaar is mijn mannelijke herkomst?
en dat is ook wat ik van de zgn porno shemales niet begrijp, hoe kan je dat ding gebruiken dat voelt toch tegennatuurlijk>? Voor veel mannen is dat een ultieme fantasie een viriele shemale
maar ja wederom ieder zn eigen ding, ik praat voor mijzelf, voel me heel eenduidig vrouw maar zonder behoefte aan supervrouwelijke kleding enzo, dat helpt toch nie
oh vandaag voel ik me zus en morgen zo vandaar dat je het soms niet ziet
en bij mij zien ze dezelfde ambivalentie en zo voel ik me niet
dat doet zo n pijn en hoe lang hou je dat vol? Daarom is passabiliteit wel belangrijk of je moet gevoelloos worden voor anderen
en even voor de duidelijkheid ondanks al het realisme over: het wordt toch nooit zoals... voor mij is iemand die zich totaal vrouw voelt gewoon vrouw, en geen konstruktie, ik hoop dat zelf ook ooit te ervaren
terra incognita
-
lief dinnetje
- Eredivisie
- Berichten: 874
- Lid geworden op: di aug 29, 2006 19:19
Dorine schreef :
en even voor de duidelijkheid ondanks al het realisme over: het wordt toch nooit zoals... voor mij is iemand die zich totaal vrouw voelt gewoon vrouw, en geen konstruktie, ik hoop dat zelf ook ooit te ervaren
Inderdaad en dat gevoel kan soms fantastisch zijn.
Ik kan me daar af en toe ook fantastisch bij voelen.... gewoon "zijn" en niks te verbergen (in vergelijking met de travestie-periode dan)
Maar in bepaalde situaties zijn er mensen die je er absoluut willen (en zullen) op wijzen dat het niet zo is.
En dat kan je dan wel wat raken als mens.
Met andere woorden ik ervaar de 2 kanten.
Voor sommige ben ik echt wel een vrouw nu, voor anderen ben ik dat toch niet helemaal en voor nog anderen zal ik dat nooit zijn
Groeten,
Melina
en even voor de duidelijkheid ondanks al het realisme over: het wordt toch nooit zoals... voor mij is iemand die zich totaal vrouw voelt gewoon vrouw, en geen konstruktie, ik hoop dat zelf ook ooit te ervaren
Inderdaad en dat gevoel kan soms fantastisch zijn.
Ik kan me daar af en toe ook fantastisch bij voelen.... gewoon "zijn" en niks te verbergen (in vergelijking met de travestie-periode dan)
Maar in bepaalde situaties zijn er mensen die je er absoluut willen (en zullen) op wijzen dat het niet zo is.
En dat kan je dan wel wat raken als mens.
Met andere woorden ik ervaar de 2 kanten.
Voor sommige ben ik echt wel een vrouw nu, voor anderen ben ik dat toch niet helemaal en voor nog anderen zal ik dat nooit zijn
Groeten,
Melina