Ik ben niet meer te houden. Het gevoel dat ik verder wil in mijn ontwikkeling, alleen nog maar vrouwenkleding dragen, wordt groter dan de angst om het niet te doen. Ik kan geen dubbelleven leiden. Ik voel me doodongelukkig door een deel van de tijd in dameskleding en een ander deel in mannenoutfits rond te lopen.

Daarom ga ik naar de kledingwinkel waar ik mijn eerste setje, het leerachtige jasje, de skinny jeans en het getailleerde shirt, kocht. Nu met een onweerstaanbaar verlangen om een hele garderobe bij elkaar te shoppen.

Een volledige klerenkast is het nog net niet, maar bijna 200 euro verder en vele combinerende shirtjes, broeken en vestjes later, verlaat ik met twee volle plastic tassen de winkel. Op dit moment heb ik mijn coming-out op straat al gehad.

De avond voor deze ‘vuurdoop’ slaap ik vrij slecht. Voor mijn gevoel doe ik geen oog dicht. Eerder die dag was de negativiteit in mij tot onhoudbare hoogten gestegen. Ik had een zeldzame ruzie met mijn baas en ik liep naar het restaurant en betaalde prompt twee keer dezelfde bestelling. Mijn geest vervalt in herhaalpatronen, om de realiteit ‘wanhopig’ te ontvluchten. Dit is pure angst, vrees om tegemoet te zien voor wat ik voel dat komt: een flinke verandering.

Er is maar één remedie om weer controle over mijn leven te krijgen, om weer rustig te worden: een kledingswitch maken. Twee gevoelens scheuren mij uit elkaar. Er is mijn verstand. Stemmetjes in mijn hoofd die mij vertellen dat ‘de hele wereld me zal uitlachen’. Deze gedachten veroorzaken een beklemmend gevoel. Daar tegenover voel ik de weg van mijn hart. Dit prachtige orgaan stuurt me vooruit, hoe bevreesd ik ook ben. Tegen de hartenwens om een vrouw te willen zijn kunnen de grootste bibbers nog niet op.

Terwijl mijn gedachten in rondjes draaien en ik heen en weer slinger tussen gevoelens, is het ondertussen tijd om op te staan. Ik spring uit bed, poets mijn tanden en kleed me aan. Ik doe de buitendeur van mijn studio open en merk dat de angst groot is, heel groot. Als ik in het trappenhuis sta loop ik een paar keer terug. Mijn vrees duwt me weer in mijn huis. Maar er is geen weg terug. Ik ben niet gelukkig en als ik dit niet ben, stort mijn hele leven (baan, sociale contacten) in elkaar. Ik ga ervoor en loop de trappen af richting de buitendeur en dan sta ik op straat.

Ik voel me naakt, in de spotlight. Wow, wat overweldigend om met mijn strakke skinny-jeans, vrouwenshirtje, vestje en korte ladyjas buiten te zijn. Ik loop en ik pak al gauw mijn telefoon. Dit doe ik om een middel te hebben tegen de stijgende paniek. Wow, wat heftig, ik flip vrij behoorlijk. Dit is niet makkelijk. Wil ik dit doen, dan moet het in kleine stapjes. De eerste stap is een bezoekje brengen aan de groentevrouw. Haar winkeltje is niet ver, op misschien 200 meter van mijn huis. Ik mag deze dame dit is de perfecte eerste stop.

Ik sta voor haar neus en show mijn outfit. “Tof he”, zeg ik. “Ja, je bent superknap!” , reageert ze. Ze spreekt me mannelijk aan, en ik verbeter haar. Ik wil graag als vrouw worden gezien. Prima allemaal, ik heb kracht om weer verder te gaan. Ik vertel tegen haar dat ze geweldig is, en ze zegt hetzelfde tegen mij. Het geeft me goede energie. Ik verlaat de winkel en al lopend ben ik druk met mijn mobiele telefoon aan het appen. Ik schrijf bekenden en vrienden wat ik doe. Het zoeken van een uitlaatklep voor de overweldigende energie: mensen berichtjes schrijven. Ik voel me alsof er ieder moment allerlei vreselijke dingen kunnen gebeuren.

En wat gebeurt er? Helemaal niets. Niemand doet wat, niemand lacht me uit, niets. De wereld draait gewoon door. Zo belangrijk ben ik voor anderen blijkbaar niet. Door dit besef zakt mijn paniekgevoel en word ik heerlijk rustig en vredig van binnen. Ik dein op de golven van het leven. Dit is een belangrijke overwinning. Het voelt als een nieuw begin. Van loslaten van een oud, beklemmend gevoel van wegrennen voor wie ik ben, naar bevrijding van mezelf. In volledige vrouwenkleding kan ik voorlopig weer even voort.

De angst is verdwenen en ik loop ik rustig in het koele zonnetje door de stad. Het is ineens normaal om met vrouwenkleding aan over straat te lopen. Deze ontdekking is een geweldige opsteker voor mezelf. En ik merk, de buitenwereld doet nog steeds normaal tegen me. Ook al zie ik er anders uit. Er lijkt voor mijn omgeving weinig te zijn veranderd. Voor mij des te meer. Ik voel me veel beter dan toen ik nog een dubbelleven leed.

Auteur: Jenny

3 REACTIES

  1. Wat een herkenning. Ik weet nog goed hoe mijn eerste keer was, zo gespannen. Ik was kapot aan het einde van de dag. En de reacties waren net zo, geen. In ieder geval geen negatieve. Nu weet ik niet beter en moet er niet aan denken om weer als man over straat te gaan. De bevrijding is zo geweldig. Eindelijk valt alles op zijn plaats en dat geeft enorme rust in mijn leven. Wat ben ik blij dat ik het dubbelleven achter me gelaten heb.

  2. Mooi verhaal, dank hiervoor en zo herkenbaar. Na een transformatiereis door Marokko begin april dit jaar, heb ik nog meer van mezelf ontdekt en mezelf opnieuw uitgevonden. Ik loop nu alleen nog in vrouwelijke kleding in huis, op straat, op feesten en partijen. Dit voelt zo fantastisch en geeft zoveel rust, en ik krijg als vrouwelijk geklede man heel veel positieve reacties. Als ik echt uit ga (bv naar club Mystique), dan word ik een complete vrouw (met pruik, prothesen, make-up) en noem mezelf dan Tess, dit doe ik ongeveer 1 maal per week. Groetjes, Tess

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here